Í útlöndum er ég oft spurð að því hvort það sé ekki frábært að búa á Íslandi nú þegar landið er langfremst í jafnrétti kynjanna. Forseti, forsætisráðherra, utanríkisráðherra eru konur, sem og forseti þingsins, biskup, ríkislögreglustjóri, ríkissaksóknari, landlæknir, borgarstjóri, háskólarektorar, langflestir kennarar og listinn heldur áfram endalaust.
Mér verður svarafátt því mér finnst ekkert frábært að búa á Íslandi. Húsnæði, matur og bensín eru fáránlega dýr. Ég er í leiguhúsnæði og þegar ég fer á eftirlaun býður mín ekkert nema örbirgð og ömurlegheit.
Hér ríkir slaufunarmenning í hæstu hæðum og kommentum eru tvær greinar um hvernig slaufun er aðferð sem konur nota þegar þær eru komnar í meirihluta til víkja andstæðingum úr sessi. Þetta verður til þess að enginn þorir að segja neitt af ótta við að vera slaufað og minnir mig á fasisma.
Stríðsbrölt kvenna og misskilningurinn um NATO
Fyrir löngu síðan hélt ég í einfeldni minni að konur væru friðsamari en karlmenn og ef heiminum væri stjórnað af konum yrðu engin stríð. Þvílíkur misskilningur. Ísland hefur aldrei tekið jafn virkan þátt í stríðum eins og eftir að Katrín varð forsætisráðherra og nú með Þorgerði í utanríkisráðuneytinu. Tala nú ekki um Úrsúlu van der Leyen.
Það er nóg að sýna konum áróðursmyndband þar sem verið er að misþyrma börnum til að þær séu reiðubúnar að kaupa vopn fyrir almannafé til að senda í tapað stríð. Tala nú ekki um ef þær fá persónulega prósentur af kaupunum.
Þegar ég var að safna undirskriftum gegn vopnakaupunum voru margar konur sem héldu að vegna veru okkar í Nató bæri okkur skylda til að taka beinan þátt í þessu stríði. Það er rangt. Við höfum verið í Nató í áratugi og aldrei þurft að kaupa vopn. Sýnir bara hvernig þær kynna sér ekki málin.
Reynsla móður í fullri vinnu
Með aldrinum verð ég sífellt íhaldsamari og eftir að hafa eignast tvo stráka og haldið heimili, meira að segja gift, finnst mér jafnréttisbaráttan hafa verið svik við konur. Það sem ég upplifði sem móðir í fullri vinnu var ómennskt álag sem ekki ætti að leggja á nokkra einustu manneskju. Að það þurfi tvær fyrirvinnur til að halda heimili er ekki jafnrétti heldur þrældómur. Ég missti hárið, grenntist niður úr öllu valdi og endaði á því að vilja deyja. Lífið var ekki þess virði. Sem betur fer átti ég eiginmann og gat minnkað vinnuna.
Einhverjar konur eru nú að segja að hjónabandið sé fangelsi feðraveldisins. Þvílíkur misskilningur. Hjónabandið er leið til að tryggja að konur geti sinnt barneignum án þess að farast úr áhyggjum. Þegar börnin eru uppvaxin getur fólk skilið eins og það vill.
Niðurstaða mín er að það er hræðilegt samfélag þar sem konur stjórna öllu. Ég vil fá aftur gamla samfélagið þar sem konur gátu verið kvenlegar og skapandi í stað þess að breyta sér í stríðsóða karla og slaufa hverjum sem móðgar þær.
– Hildur Þórðardóttir
Höfundur er rithöfundur, móðir, þjóðfræðingur, sjálfstæður hugsuður og ætíð stuðningsmaður friðar.