Fyrir íslenska vini mína og vini mína, sem eru ekki frá Venesúela, eru þessi skilaboð til ykkar – frá Venesúelabúa sem hefur verið á flakki í meira en tíu ár. Ég var neyddur til að yfirgefa heimili mitt, hef ferðast til ýmissa landa og hef sífellt þurft að aðlagast upp á nýtt, aftur og aftur.
Ekki vera „áhyggjufull“ yfir því að Trump sé bara á eftir olíu Venesúela og að aðgerðir hans miði ekki að því að frelsa landið, heldur tryggja sér olíuna. Þetta vitum við öll. Hins vegar skiptir þetta okkur litlu máli – hvort sem við búum innan eða utan Venesúela – því í ÁRATUGI, í um 15 til 20 ár, hafa Chavez og síðar Maduro GEFIÐ olíu Venesúela til Írans, Kúbu, Kína, Rússlands og annarra illvirkja, allt í nafni „strategískra bandalaga“ við önnur spillt og kommúnísk stjórnvöld. Þetta eru nefnilega einu ríkisstjórnirnar sem vildu styðja þessa eiturlyfja-einræðisstjórn í Venesúela – fyrir olíu og gull. Því já – auk olíu eigum við líka mikið af gulli, kopar, bronsi, jarðgasi og ótal öðrum auðlindum – en allt hefur þetta áratugum saman verið yfirtekið af spillingu og misrétti.
Ekkert af þessu rennur í velferð eða hagsæld almennings. Þetta fer til stjórnmálamannanna sjálfra og hagsmuna þeirra. Stjórnmálamanna sem hafa rænt og haldið völdum síðan árið 1999.
Þess vegna vil ég ítreka: Ekki hafa „áhyggjur“ af því að Trump vilji bara olíuna. Að hluta til tilheyrir hún reyndar Bandaríkjunum samkvæmt eldri samningum sem ekki voru virtir eftir að Chavez þjóðnýtti allt og lagði fyrirtæki í rúst, sem neyddust til að yfirgefa landið.
Ef það er verðið sem við þurfum að greiða – að skila olíunni til baka og jafnvel gefa meira – til að losna undan þessu krabbameini sem kallast Chavismi, þá eru Venesúelabúar fúsir til þess.
Vonin um að verða frjáls á ný
Meira en átta milljónir okkar búa erlendis. Við söknum foreldra okkar, systkina, vina – og auðvitað heimalandsins – á hverjum degi. Ef aðgerðir Trump draga örlítið úr því illa sem við höfum þurft að búa við og gefa okkur jafnvel pínu litla gleði, þá má hann halda því sem hann vill – því Chavez og Maduro hafa hvort sem er tekið allt frá okkur.
Að lokum njótum við Venesúelabúar einskis af olíunni eða auðlindunum. Heimili eru án gass, göturnar eru ónýtar, vegirnir fullir af holum og fólk fær ekki eldsneyti á bíla sína. Þannig að – með eða án aðgerða Trump – getur staðan vart orðið verri. Að minnsta kosti hefur Maduro verið handtekinn og nú bíðum við næstu skrefa.
Það eina sem við viljum sem þjóð er venjulegt land, mannsæmandi líf og hamingju – eins og allir. En stjórnvöldin heima hafa rænt okkur þeim draumi í meira en 20 ár. Fyrir okkur er það sem gerðist í gær lítið vonarljós um að geta orðið frjáls á ný.
Ég heiti Alberto Marcano, er frá Venesúela og hef búið á Íslandi í sex ár. Ég er að læra tungumálið og tala það næstum reiprennandi. Ég er faðir tveggja yndislegra barna sem bæði fæddust hér. Ég kenni Íslendingum að tala spænsku og spænskumælandi fólki að læra íslensku. Ég er fullkomlega orðinn hluti af þessu samfélagi og menningu – EN ég bý samt utan heimalandsins og hef saknað þess daglega síðan 2015.
Takk fyrir að lesa.
Alberto Marcano