Arnar Þór Jónsson, formaður Lýðræðisflokksins, birti í gærkvöldi gagnrýna færslu á Facebook þar sem hann lýsir miklum áhyggjum af stöðu lýðræðis og sjálfstæðrar hugsunar í íslensku samfélagi.
Hann dregur upp mynd af þjóð sem haldin sé innbyggðri minnimáttarkennd og undirgefin hugsunarmynstrum sem komi að utan, sérstaklega frá stærri erlendum ríkjum og ríkjasamböndum.
Einsleit pólitík og einróma elíta
Arnar Þór heldur því fram að íslensk stjórnmál, fjölmiðlun og fræðasamfélag búi við einsleitni.
Hann lýsir ástandinu sem eins konar andlegu einræði þar sem fjölmiðlar, fræðimenn og stjórnmálafólk séu „án sýnilegs æðri tilgangs“ og keppi fremur við að hljóta virðingu frá erlendum öflum en að axla ábyrgð gagnvart eigin þjóð.
„Flestir fræðimenn, fjölmiðlamenn og ráðamenn una sér best á hnjánum í tilbeiðslu gagnvart stærri erlendum ríkjum / ríkjasamböndum, eins og hirðmenn fortíðar sem vildu gerast handgengnir erlendu konungsvaldi,“ skrifar hann.
Minni þjóð – meiri þrýstingur
Í færslunni spyr Arnar Þór hvort smæð þjóðfélagsins auki líkur á samræmdri hegðun og þöggun af ótta við að standa fyrir utan hjörðina.
Hann bendir á að í litlu samfélagi sé sterkur félagslegur þrýstingur sem geri sjálfstæða hugsun erfiða.
Hann lýsir ástandinu sem eins konar andlegu einræði þar sem fjölmiðlar, fræðimenn og stjórnmálafólk séu „án sýnilegs æðri tilgangs“ og keppi fremur við að hljóta virðingu frá erlendum öflum en að axla ábyrgð gagnvart eigin þjóð
„Skapar smæð þjóðfélagsins alls konar jafninga-pressu og samanburð sem gerir að verkum að erfitt getur reynst að standa fyrir utan hjörðina, fara sína eigin leið og hugsa sjálfstætt?“ spyr hann.
Covid, Demókratar og „sú sem 96% kvenna hefðu kosið“
Til að undirstrika meint áhrif hins einsleita umhverfis nefnir Arnar Þór dæmi: Hann vísar til þess að Íslendingar hafi tekið Covid-bólusetningum með meiri ákefð en flest önnur vestræn ríki.
Þá bendir hann einnig á mikinn stuðning Íslendinga við Demókrataflokkinn í Bandaríkjunum, samkvæmt könnunum segist yfir 90% þjóðarinnar kjósa frambjóðendur Demókrata, og að 96% íslenskra kvenna hefðu kosið tiltekna konu sem hann vísar til án þess að nefna hana beint.
Stjórnmál eiga að jafna skútuna – en hún er við það að hvolfa
Í klassískum skilningi, segir Arnar Þór, eiga stjórnmál að þjóna því hlutverki að jafnvægisstilla þjóðarskútuna.
En þegar meirihluti kjósenda hallast allur til einnar hliðar og „fordæmir þá sem vilja leiðrétta slagsíðuna“, þá sé slíkt jafnvægi ómögulegt.
„Óskiljanlegt er hvers vegna verið er að borga mönnum fræðimönnum sem hafa minni skilning á viðfangsefninu en maðurinn á götunni“
„Í síðustu kosningum fengu Íslendingar að velja úr 7–8 útgáfum af bandaríska Demókrataflokknum, frá sósíalistum til Sjálfstæðisflokks, auk Miðflokks sem vill standa með annan fótinn í sama feni og hinir og svo Lýðræðisflokksins,“ skrifar hann.
Leiðrétting er ekki valkostur heldur nauðsyn
Hann segir að Lýðræðisflokkurinn hafi boðið upp á eina raunverulegu andstæðu þessa einsleita landslags með því að halda á lofti „klassískum málflutningi frjálslynds íhalds“ sem áður hafi verið algengur í íslenskri pólitík.
Sú rödd hafi þó þurft að fá að heyrast, þrátt fyrir að ná einungis til lítils kjósendahóps, því engin skúta geti siglt með viðvarandi slagsíðu.
„Leiðréttingin er ekki aðeins nauðsynleg, hún er óhjákvæmileg og óumflýjanleg.“
Rýtingur í fræðasamfélagið
Í lok færslunnar beinir Arnar Þór spjótum sínum sérstaklega að fræðimönnum sem hafi lýst nýjum stjórnmálahreyfingum sem merki um „skringilega skautun“.
Hann segir slíkar yfirlýsingar sýna minni skilning á stjórnmálum en almenningur sjálfur býr yfir.
„Óskiljanlegt er hvers vegna verið er að borga mönnum fræðimönnum sem hafa minni skilning á viðfangsefninu en maðurinn á götunni, sem ekkert fær borgað fyrir sitt pólitíska framlag,“ skrifar hann.