Nú nýlega kom upp annað brot þar sem grunur er að brotið hafi verið gegn barni á leikskóla kynferðislega. Þetta er tveimur brotum of mikið en einnig er annar aðilinn grunaður um að hafa hugsanlega brotið gegn fleiri en einu barni.
Mig langar að varpa fram þeirri spurningu hvort fólk sé í raun hissa á að komið sé í þessi óefni þegar við gerum ekki meiri kröfur til þeirra sem starfa með börnunum okkar í jafn nánum aðstæðum.
Hver sem er ráðinn inn
Eflaust munu margir reyna að halda öðru fram en það hefur lengi verið hinn sorglegi raunveruleiki að næstum hver sem er getur fengið vinnu á leikskóla. Það er ekki við starfsfólkið að sakast heldur fólkið sem gerir starfið svo óaðlaðandi að fæstir vilja vinna við það – Pólitíkusa.
Það er því miður þekkt að aðilar sem fá ekki vinnu við neitt annað eiga það til að segja: „Æji, ég fer bara að vinna á leikskóla ef ég finn ekkert annað,“ og það eitt og sér ætti að hræða alla sem er ekki skítsama um þennan málaflokk í tafarlausar úrbætur.
Það er allir sammála um að þarna sé um að ræða það allra mikilvægasta í lífi okkar flestra: börnin okkar. En samt fylgja gjörðir ekki orðum og við erum ekki að borga í samræmi við það hversu mikilvægt starfið er.
Þetta gerir það að verkum að óprúttnir aðilar eru í fullkominni stöðu til þess að komast í návígi við börn þar sem þeir hafa aðgang að þeim í sínu allra viðkvæmasta umhverfi, geta unnið traust þeirra og komið sér í ákjósanlega stöðu til að brjóta á þeim.
Við leyfum þessu að gerast
Við leyfum þessu að gerast með því að láta pólitíkusa komast upp með að gera starfið svo óaðlaðandi að fæstir sem eru hæfir vilja vinna við það og geta fengið betur launaða vinnu annarsstaðar.
Hver vill fara í gegnum fimm ára háskólanám og jafnvel stofna sér í ævilangar skuldir í formi námslána, til þess eins að vinna við eitthvað sem þú getur hvort sem er gengið inn í án menntunar og er jafnvel verr launað en sálarlaust skrifstofustarf og miklu meira álag?
Bara hugsjónafólk. Og það er oftast frábært fólk.
En það er ekki nóg af því til að manna allar þær stöður sem vantar.
Við erum meðsek
Við erum öll meðsek um að leyfa þessu að gerast og eftir því sem fleiri leikskólar eru í þeirri stöðu að það bráðvantar starfskrafta, þeim mun meiri hættu erum við að setja okkar eigin börn í.
Af því við erum of nísk til þess að gera þessi störf, sem eru með þeim allra mikilvægustu í samfélaginu, freistandi fyrir gott fólk sem oft neyðist til að fara annað því það þarf að geta séð fyrir fjölskyldu sinni.
Við erum sek um það að leyfa stjórnmálamönnum að komast upp með að setja börnin okkar í þessa stöðu, þar sem næstum hver sem er getur fengið aðgang að þeim.
Af því við erum orðin of upptekin eða of miklir aumingjar til að passa upp á þau.
Ég á sjálfur barn á leikskóla aldri og annað sem fæddist nýlega og er með Downs heilkenni og ég veit ekkert hvernig hann mun geta tjáð sig í framtíðinni. Tilhugsunin um að hver sem er getið gengið inn af götunni og unnið í návígi við þau bæði fyllir mig bæði reiði og ótta.
Hvað lausnir eru í boði?
Við þurfum að stytta háskólanám úr fimm árum niður í þrjú.
Við þurfum að gera starfið aðlaðandi fyrir gott fólk og það gerum við með því að hækka launin.
Það eru alltof margir sem halda að þetta ástand reddist bara. En það er að versna. Það er að versna af því alltof fáir eru tilbúnir að leggja það á sig sem þarf til að mennta sig í þetta vanþakkláta, en á sama tíma frábæra starf.
Við erum að sýna leikskólakennurum algjöra vanvirðingu með því að halda að hver sem er geti gengið inn í þeirra störf. Og krafan um að halda leikskólum opnum gerir það svo að verkum að það getur jafnvel reynst erfitt að segja starfsfólki upp þegar rauð flögg fara að sjást, hvort sem það er vegna vanhæfni í starfi eða af öðrum og verri ástæðum.
En höfum það á hreinu að pólitíkusar laga aldrei neitt sem við neyðum þá ekki til að laga.
Og þess vegna erum við meðsek.
Við þurfum öll að senda skýr skilaboð:
Drullist þið til að gera betur við fólkið sem eyðir stórum hluta dagsins með börnunum okkar!
Höfundur hefur starfað á tveimur frábærum leikskólum og er nógu mikill fáviti og hugsjónamaður til að vera sjálfur í kennaranámi, en er fyrst og fremst faðir sem hefur áhyggjur af ástandinu í leikskólum landsins!
Jón Þormar Pálsson