Hlédís Maren Guðmundsdóttir setur spurningarmerki við stefnu skóla án aðgreiningar og segir innleiðingu hennar hafa kollvarpað íslensku skólakerfi. Í færslu á samfélagsmiðlum bendir hún á að þótt hugmyndin byggi á göfugum markmiðum hafi framkvæmdin brugðist og þar skorti mælanlegan árangur og skýr markmið.
Göfug hugmynd en óframkvæmanleg í raunheimum
Hlédís segir að stefnan byggi á Salamanca yfirlýsingunni frá 1994, þar sem lögð er áhersla á að skólakerfið mæti ólíkum þörfum barna og sinni þeim öllum án aðgreiningar. Hún telur þó að þessar tvær forsendur fari illa saman í raunveruleikanum.
Að hennar mati er ómögulegt að mæta mjög ólíkum námsþörfum barna á sama tíma og allri aðgreiningu er hafnað.
„Þetta hefur aldrei verið framkvæmanlegt í raun,“ skrifar hún.
Í færslunni bendir hún einnig á að þrátt fyrir háfleygar yfirlýsingar um stefnu sé skólakerfið ekki án aðgreiningar. Aldursskipting sé enn grundvallarforsenda kerfisins og byggi á væntingum um þroska og námsgetu. Hún segir slíka aðgreiningu skynsamlega en jafnframt ófullnægjandi þar sem munur á þroska barna geti verið mikill, jafnvel innan sama árgangs.
Sérskólar sýni hvað virkar
Hlédís nefnir sérskóla á borð við Arnarskóla og Klettaskóla sem dæmi um úrræði þar sem börn með sérstakar þarfir fái menntun á eigin forsendum. Hún segir mörg dæmi um börn sem hafi átt í erfiðleikum í almenna kerfinu en blómstrað í sérúrræðum, með tilheyrandi létti fyrir fjölskyldur þeirra.
Nýjar áskoranir í kennslustofunni
Einnig nefnir hún aukinn fjölbreytileika í menningar- og tungumálabakgrunni nemenda sem vaxandi áskorun. Hún segir hún óraunhæft að tryggja eðlilega námsframvindu fyrir alla í kennslustofum þar sem mörg tungumál eru töluð og íslenskukunnátta takmörkuð. Athygli kennara beinist að þeim sem mest þurfa á henni að halda, með þeim afleiðingum að aðrir sitji eftir.
Skortur á mælanlegum árangri
Ein helsta gagnrýni hennar snýr að skorti á gagnsæi og árangursmælingum. Hún segir verjendur kerfisins vísa í réttindi og hugsjónir, en sjaldan í gögn eða raunverulegar niðurstöður. Að hennar mati hafi aldrei verið sýnt fram á að stefnan skili þeim árangri sem hún lofar.
Kallar eftir skýrri umræðu um hlutverk skólans
Að lokum segir Hlédís nauðsynlegt að þjóðin sammælist á ný um hlutverk og markmið skólakerfisins. Hún telur hlutverk skólans fyrst og fremst vera að mennta börn, á grunni aga, virðingar og metnaðar. Til þess að skólakerfi nái árangri verði nemendum að vera leyft að skara fram úr.
„Það sem er jafnt er ekki alltaf sanngjarnt og það sem er sanngjarnt er ekki alltaf jafnt,“ segir Hlédís og kallar eftir endurskoðun á stefnu sem hún telur hafa orðið hugmyndafræði að bráð.