„Löggjafinn hefur skapað sérstakan lúxus-transríkisborgararétt sem felur í sér rétt til að láta skattgreiðendur kosta útlitsbreytandi skurðaðgerðir.“
„Lyfjafyrirtæki er að prófa lyf við blöðruhálskrabbameini og býður karlmönnum að skrá sig í lyfjarannsóknina. Ég læt skrá mig sem karlmann, því ég er „trans“ og skilgreini mig sem karlmann.
Lyfjafyrirtækið gerir enga athugasemd; löggjafinn hefur lögleitt að „kynvitund“ ráði ríkjum.
Sá sem skilgreinir sig sem karlmann er karlmaður. Ekki skiptir máli að líkami minn er kvenkyns og ég er því ekki með blöðruhálskirtil.
Lyfjafyrirtækið sendir niðurstöðurnar til Lyfjayfirlitsins. Það minnast ekki á að einn – eða fleiri – þátttakendur í rannsókninni voru kvenkyns.
Lyfjayfirlitið samþykkir lyfið og heimilar fyrirtækinu að markaðssetja það. Eiga karlmenn sem svo í góðri trú taka lyfið við blöðruhálskirtilskrabbameini rétt á að vita að a.m.k. einn þátttakenda í rannsókninni voru ekki með blöðruhálskirtil?“
Við vitum hvernig forsætisráðherra og meirihluti Alþingis, sem bera ábyrgð á gendergremlensku nýlenskulöggjöfinni nr. 80/2019 um „kynrænt sjálfræði“, myndu svara.
Samkvæmt trans-biblíunni þeirra er það í verkahring ríkisvaldsins að framleiða gervi-raunveruleika fyrir þá sem „þjást af vanlíðan gagnvart eigin kyneinkennum og kyngervi sem [þeir telja] vera í andstöðu við persónuleika sinn“.
Alþingi hefur ákveðið að þar sem raunveruleikinn „skapar … óþægindi fyrir trans einstaklinga“ verður löggjöfin að vera í samræmi við tilfinningar þeirra.
„Ljóst má vera að langtum meiri fjölbreytni ríkir varðandi kyn og kynvitund en hin hefðbundna tvískipting í karlkyn og kvenkyn gefur til kynna,“ segir í lagafrumvarpinu.
Þetta er alrangt. Það er engin „fjölbreytni varðandi kyn“ manneskja og að hrista saman „kyn og kynvitund“, sem ekki er mögulegt að mæla á hlutlægan hátt, í kynferðiskokkteil skapar rugling og misskilning varðandi bæði einföldu staðreynd að aðeins tvær tegundir manneskja – karlkyns og kvenkyns – hafa gengið á þessari jarðarkringlu.
Orðið „kyn“ hefur sömu merkingu í líffræði og í íslensku: „líffræðileg flokkun einstaklinga í karlkyns eða kvenkyns“. Í gendergremlensku er „kyn“ hins vegar „… yfir kyneinkenni, kyngervi og kyntjáningu“.
Orðið „trans“, sem er notað 102 sinnum í frumvarpinu, hefur enga skilgreiningu.
„Kynvitund trans fólks er að „vera ekki sá sem við þá sem þeir voru bornir með útlitið við fæðingu …“ Þessi ritningarorð úr trans-biblíunni eiga betur heima í 16. aldar galdrabókum en 21. aldar lagafrumvörpum sem ætlað er að „úthluta viðurkenndri prívat menningu“ með hæð/lengd eða hegðun. Kyn er séð („observed“) og skráð við fæðingu.
„Trans“ eða „transgender“ er ekki nýuppgötvað, glænýtt og glansandi þriðja kyn. Allir sem einkenna sig „trans“ eru annaðhvort karlkyns eða kvenkyns.
Í meira en 99,982% tilvika er einstaklingur annaðhvort ótvírætt karlkyns eða kvenkyns. Kynflokkun byggist á kynfrumutegundunum sæði og eggfrumu.
Engin þriðja kynfruma er til og því er ekkert þriðja kyn til. Tilvist einungis tveggja kynja þýðir þó ekki að kyn geti aldrei verið óljóst, eins og „intersex“ einstaklingar (0,018% einstaklinga fæðast með „ódæmigerð kyneinkenni“) sýna.
En tilvist intersex mannvera sannar ekki að kyn sé „fjölbreytilegt“ frekar en fæðing einfætra mannavera afsannar að mannverur séu tvífættar (bipedal).
„Frumvarpið miðast að því að bæta réttarstöðu trans og intersex fólks og færa hana til nútímahorfs.“
„Nútímahorf“ frumvarpsins er sennilega af Facebook- og TikTok-taginu, með 60–100 kyngervi. Eða Wikipedia, sem nú er öll á gender-gremlensku. Hugmyndin eiga að „standa vörð um líkamlega friðhelgi einstaklinga“.
Álit meirihluta Alþingis ákvaðii XXII–XXIV. kafla lagafrumvarpsins að lögin skuli „miðast við að verja „líkamlega friðhelgi“ borgaranna“?
Mér er ekki kunnugt um að ég eða aðrir borgarar sem ekki einkenna sig „trans“ (eða intersex) hafi notið sérstakrar réttastöðu og friðhelgi „líkama“ síns.
Fjöldi fólks þjáist eflaust af „vanlíðan gagnvart eigin kyneinkennum og kyngervi … vera í andstöðu við persónuleika“ sinn.
En það þýðir ekki að löggjöfin eigi að bregðast við. Nema fyrir „trans“. Löggjafinn hefur skapað sérstakan lúxus-transríkisborgararétt sem felur í sér rétt til að láta skattgreiðendur kosta útlitsbreytandi skurðaðgerðir og keyra afturvirkt lagalegum skilningi fólks til að árangurinn er í samræmi við tilfinningar trans-ríkisborgaranna.
Meira er í húfi en tilfinningar transfólks.
Löggjöf transritningarorðanna er ósamrýmanleg kynbundnum réttindum. Nauðgarar og morðingjar sem „einkenna sig sem konur“ eru í kvennafangelsum.
Karlar keppa í kvennaíþróttum – þar sem munur á körlum og konum er svo augljós að keisarinn er „á tippinum“ eins og börnin segja.
Kyn er grundvallarforspárþáttur í upplýsingaöflun og greiningu um alla samfélagsþætti, þ.m.t. heilsu, menntun, atvinnu og glæpi.
Hvaða heilvita samfélag telur eðlilegt – hvað þá þjóðþrifaverk – að löggjafinn leyfi borgurunum að breyta afturvirkt opinberum lagalegum upplýsingum og skjölum í samræmi við tilfinningar þeirra.
Ríkisvaldið á ekki að styðja ranghugmyndir fólks. Hvað þá að löggfesta þær á kostnað almennings.
Íris Erlingsdóttir
Höfundur er fjölmiðlafræðingur.