Sólveig Anna Jónsdóttir hefur tjáð sig opinberlega um Bakkakotsmálið í kjölfar nýrrar umfjöllunar um alvarlegt ofbeldi sem börn urðu fyrir í vistun á sveitabænum Bakkakoti á tíunda áratugnum.
Varar við grimmd gagnvart börnum
Í færslunni skrifar Sólveig Anna að hún voni að þjóðin beri gæfu til að sýna ekki grimmd gagnvart varnarlausum börnum. Hún segir enga ógæfu þyngri en að börn verði fyrir slíku ofbeldi og tekur undir mikilvægi þess að samfélagið bregðist við af ábyrgð og mannúð.
Hún hrósar einnig manninum sem steig fram í nýlegri umfjöllun og segir hann hugrakkann, auk þess að minnast á þá sem sendir voru í vistun á Bakkakoti af hálfu stjórnvalda sem hún kallar grimm og heimsk.
Umfjöllun um lífshættulega vistun
Tilefni færslunnar er frétt þar sem Jón Bjartmar Indriðason, oft kallaður Nonni, segir frá dvöl sinni í Bakkakoti á unglingsárum. Hann lýsir þar grófu líkamlegu og andlegu ofbeldi sem hann varð fyrir á árunum 1995 til 1998 og segir dvölina hafa haft varanleg áhrif á líf sitt.
Í frásögn sinni segir Nonni að hann hafi verið barinn, flengdur og beittur ofbeldi af hálfu heimilisfólks, auk þess sem önnur börn í Bakkakoti haf lagt hann í einelti. Hann lýsir einnig aðstæðum sem hann segir hafa falið í sér kynferðislega misnotkun.
Kennari bjargaði lífi hans
Nonni segir að kennari í skólanum hafi tekið eftir áverkum á honum og brugðist við með því að hafa samband við móður hans. Í kjölfarið fór hann á annað fósturheimili þar sem hann segir loks hafa verið komið fram við sig af virðingu og hlýju.
Hann í raun eiga kennaranum líf sitt að þakka og lýsir nýja fósturheimilinu sem stað þar sem hann fékk að upplifa eðlilegt og öruggt umhverfi.
Óvæntur stuðningur þjóðarinnar
Bæði í umfjölluninni og í færslu Sólveigar Önnu er vitnað til orða Nonna um viðbrögð almennings. Hann segir sig hafa átt von á hörðum og köldum viðbrögðum, en upplifað hið gagnstæða.
„Ég átti ekki von á því að þjóðin myndi taka svona vel í þetta og styðja okkur í þessu. Ég hef alltaf horft á þjóðina sem mjög grimma þjóð. Mér datt ekki í hug að það væri til svona mikið af góðu fólki,“ segir hann.
Sólveig Anna tekur undir þessi orð og bendir á að málið sýni að þrátt fyrir dökka kafla í sögu kerfisins sé einnig til staðar samkennd og vilji til að horfast í augu við fortíðina og verja börn gegn ofbeldi.