Í nýjum þætti hlaðvarpsins Spjallið með Frosta Logasyni ræðir Ásgeir Gíslason, skipstjóri opinskátt um þá harmþrungnu reynslu að missa báða syni sína, Jón Kjartan og Sindra Geir, með aðeins tólf klukkustunda millibili í ágúst síðastliðnum.
Báðir létust úr of stórum skammti ópíóðalyfja eftir árangurslausa tilraun til að fá nauðsynlega aðstoð.
Átta mánaða bið meðan tíu rúm voru ónýtt
Sindri Geir, sem hafði sótt um innlögn á Vogi, fékk þau svör að hann þyrfti að bíða í átta mánuði eftir plássi.
Á sama tíma voru að minnsta kosti tíu rúm ekki í notkun á stofnuninni vegna fjársveltis.
„Þeir voru báðir að reyna. Þetta voru ekki einstaklingar sem gáfust upp, þeir leituðu hjálpar, en kerfið brást þeim aftur og aftur“
Jón Kjartan hafði áður farið í meðferð en komst ekki inn í eftirmeðferð, sem varð til þess að hann náði ekki að halda sér edrú.
„Ég er búinn að ræða við fullt af fólki í þessum geira. Það er ekki til fjármagn, það endar alltaf á veskinu,“ segir Ásgeir.
Hann gagnrýnir harðlega hvernig kerfið skortir sveigjanleika og raunveruleg úrræði, og segir ótækt að fólk þurfi að bíða svo lengi eftir aðstoð á meðan mannslíf glatast.
Kallar eftir tvöföldu kerfi – opinberu og einkareknu
Ásgeir leggur til að tekið verði upp svokallað tvöfalt kerfi, líkt og tíðkast víða erlendis, þar sem fólk getur annaðhvort fengið meðferð innan hins opinbera kerfis eða greitt fyrir meðferð og fengið hana án tafar.
Hann býr sjálfur í Danmörku, þar sem slíkt fyrirkomulag hefur lengi verið við lýði.
„Það er engin glóra í því að fólk deyi á biðlistum. Það eru fullt af fjölskyldum sem væru tilbúnar að slá saman til að bjarga sínum nánustu. Þetta myndi gagnast öllum, bæði þeim sem hafa efni á og hinum sem ekki.“
Báðir bræðurnir höfðu áður leitað sér aðstoðar – án árangurs
Þeir Jón Kjartan og Sindri Geir voru hvorugir nýgræðingar í baráttunni við fíknina.
Báðir höfðu ítrekað leitað sér aðstoðar innan meðferðarkerfisins en mætt lokuðum dyrum og kerfislægum hindrunum.
Meðferðarrými standa tóm vegna skorts á fjármagni á meðan fjölskyldur syrgja börn sín sem dóu í bið eftir hjálp
Jón Kjartan fór í meðferð í desember 2023, en þegar hann lauk henni komst hann ekki strax í áframhaldandi eftirmeðferð vegna plássleysis.
Hann reyndist ekki fá haldbæran stuðning eftir útskrift og náði aðeins að halda sér edrú fram á vor.
Sindri Geir sótti um innlögn á Vogi en var sagt að biðin væri átta mánuðir. Hann dó áður en komið var að honum.
„Þeir voru báðir að reyna. Þetta voru ekki einstaklingar sem gáfust upp, þeir leituðu hjálpar, en kerfið brást þeim aftur og aftur,“ segir Ásgeir.
Fólk deyr á meðan meðferðarúrræði standa tóm
Í viðtalinu kalla Frosti og Ásgeir báðir eftir raunhæfum lausnum og vilja sjá kerfið þróast til að bregðast við alvarlegum vanda sem snýr að ópíóðafíkn og dauðsföllum tengdum henni.
Meðferðarrými standa tóm vegna skorts á fjármagni á meðan fjölskyldur syrgja börn sín sem dóu í bið eftir hjálp.
„Við þurfum að hugsa þetta upp á nýtt. Þetta ástand er glórulaust og siðlaust. Það er ekkert réttlæti í þessu. Fólk deyr og ekkert gerist.“
Hægt er að horfa á brot úr viðtalinu hér fyrir neðan en ef þú vilt sjá allan þáttinn geturðu tryggt þér áskrift að Brotkast.is hér.