Þór Tulinius, leikari og leiðsögumaður, opnaði sig um persónulega og sársaukafulla reynslu í hlaðvarpinu Fullorðins. Þar segir hann frá baráttu elstu dóttur sinnar við fíknisjúkdóma, átröskun og síðar alkóhólisma.
Þór flutti ungur með foreldrum sínum til útlanda og bjó bæði í Frakklandi og Bandaríkjunum. Í þættinum ræðir hann ævi sína, leiklistina og það sem hann segir vera martröð hvers foreldris: að horfa upp á barn sitt glíma við langvarandi , fíkn, neyslu og alvarlegan sjúkdóm.
Baráttan hófst á unglingsaldri
„Frumburðurinn, elsta dóttir mín, hún hefur átt mjög erfitt með fíknisjúkdóma, bæði með átröskun. Og svona búlimíu og svona útlitsdýrkun,“ segir Þór. Hann segir vandann hafa byrjað þegar dóttir hans var aðeins 13 eða 14 ára gömul.
Að hans sögn fór hún „alveg bara mjög langt í því“ og fjölskyldan hafi reynt að leita sér aðstoðar víða. Hún fór á BUGL og á geðdeild, og fjölskyldan reyndi að finna leiðir til að hjálpa henni að styrkja sjálfa sig. Þau gerðu meðal annars heimildarmynd um baráttu hennar, í von um að það gæti hjálpað.
Þór segist sjálfur hafa verið kominn inn í tólf spora kerfið og hafi vonað að þátttaka hennar í slíku ferli gæti haft jákvæð áhrif. „En það gerir það ekki, það var mynd um hennar stríð við átröskunina,“ segir hann.
Þróaðist yfir í alkóhólisma
Síðar þróaðist vandinn yfir í alkóhólisma. „Hún er bara ennþá í stríði við það, því miður,“ segir Þór. Hann bætir við að dóttir hans eigi stundum góða kafla en sé enn ekki hólpin og hafi ekki fundið lausnina.
Aðspurður hvernig það hafi verið að horfa upp á þetta segir hann reynsluna hafa verið afar þungbæra. „Þetta eru náttúrulega hræðilegur sjúkdómur, átröskun,“ segir þáttastjórnandinn, Kidda Svarfdal, og Þór tekur undir að það hafi verið ótrúlega erfitt að sjá barnið sitt fara svona illa með sjálfa sig.
Hann segist hafa þurft að vinna mikið í eigin meðvirkni. „Þetta er svo óskiljanlegt, að hún skuli ekki bara skilja hvað hún er að fara illa með sig. Og bara að hætta. En þetta er fíkn.“
Brengluð sjálfsmynd og líffræðileg áhrif
Þór lýsir því hvernig dóttir hans hafi flakkað á milli búlimíu og anorexíu, kastað upp, svelt sig eða ofreynt líkamann með mikilli hreyfingu. „Hún hafði algjörlega blekkta sýn á sitt útlit,“ segir hann og lýsir því hvernig hún hafi talið það fegurð þegar rifbein hennar urðu sýnileg.
Að hans sögn brenglast heilastarfsemin við slíkt ástand. „Hún verður svo brengluð af þessu boðefna trippi, þegar þú ert að svelta þig.“
Hann líkir stöðunni við það að reyna að hjálpa alkóhólista. „Það bara virðist ekki vera nein leið til þess að komast inn, ekki fyrr en hann vill sjálfur taka ákvörðun og opna fyrir því, finnur sinn botn einhvernveginn.“
Hægt er að sjá brot úr viðtalinu hér fyrir neðan en ef þú vilt sjá allan þáttinn geturðu tryggt þér áskrift að Brotkast.is hérna.