Snorri Másson segir nýjar upplýsingar og fréttir benda til þess að Háskóli Íslands gegni að einhverju leyti hlutverki „vók-útungunarstöðvar“ og gagnrýnir viðbrögð við þeirri umræðu.
Hann vísar til viðtals á Vísi þar sem kennarinn Arnar Eggert Thoroddsen hafnaði slíkum ásökunum.
Snorri telur fyrirsjáanlegt að málið sé þar með talið afgreitt og að umræða um þróun háskólamála fái ekki dýpri skoðun. Hann vísar svo í greina sína í Hátíðarriti Orator sem kemur út 16. febrúar ár hvert á afmæli Hæstaréttar. Þar ræðir hann stöðu íslenskra háskóla, þróun hug- og félagsvísinda og áskoranir á gervigreindaröld.
Söknuður eftir klassískri menntun
Í greininni rifjar Snorri upp samstarf skáldsins Halldórs Laxness og fræðimannsins Jóns Helgasonar við gerð skáldsögunnar Gerpla. Jón Helgason hafi haft þá sérstöðu að geta metið hvort textinn stæðist kröfur forníslensks máls.
Snorri lýsir söknuði eftir slíkri yfirburðaþekkingu og veltir fyrir sér hvort sambærilegir fræðimenn muni fæðast á ný. Hann segir klassíska menntun á vesturlöndum hafa hnignað og bendir á aukna stafræna örvun og samfélagsmiðlanotkun sem breytt hafi menningarlegu landslagi okkar.
Þjóðleg hugsjón og alþjóðavæðing
Snorri rekur upphaflega hugsjón um þjóðarháskóla sem kenndi vísindi á íslensku og vísaði til skrifa Péturs Péturssonar biskups um þjóðlega kennslu. Hann telur að sú sýn hafi dofnað verulega með aukinni alþjóðavæðingu þar sem enska hafi rutt sér til rúms, jafnvel í íslenskum fræðum.
Hann bendir jafnframt á að skráning nemenda í íslensk fræði hafi dregist saman á sama tíma og fjölgun hafi orðið í námi í íslensku sem öðru máli. Að hans mati sé hætta á að slíkt fegri tölur án þess að styrkja hefðbundin fræði.
Gervigreind og framtíð laganáms
Í greininni varar Snorri einnig við áhrifum gervigreindar á háskólanám og minnist sérstaklega á hvernig „þjáningar laganema“ í námi sínu gerðu það að verkum að þeir skrifuðu oftast afburða íslensku. Hann segir hættu á að nemendur, þar á meðal laganemar, venjist því að láta tæknina skrifa fyrir sig í stað þess að temja sér sjálfstæða hugsun og afburða ritfærni.
Hann leggur til að háskólar standi vörð um sjálfstæða hugsun. Að hans mati felist framtíðartækifæri síður í forritun en í hæfni til að hugsa skýrt, tala og skrifa, og stýra þannig tækninni í stað þess að lúta henni.