Breski leikarinn og sjónvarpsmaðurinn Ross Kemp segist hafa áttað sig á því að margar hugmyndir hans um svokallaða incel menningu hafi verið rangar þegar hann vann að nýrri heimildarmynd um fyrirbærið. Kemp rannsakar efnið í heimildarmyndaröðinni Ross Kemp: Lost Boys, Deadly Men, þar sem hann skoðar menningu á netinu sem tengist einmanaleika, reiði og andúð ungra karla á konum.
Incel er stytting á enska hugtakinu involuntary celibate, eða þvingað skírlífi. og er notað um menn sem telja sig ekki geta myndað rómantísk eða kynferðisleg sambönd við konur.
Heimildarmyndin var gerð í kjölfar mikillar umræðu sem skapaðist eftir Netflix þættina Adolescence, þar sem fjallað var um ungan dreng sem verður fyrir áhrifum frá „incel efni“ á netinu og fremur ofbeldisverk. Þættirnir urðu mjög áberandi í samfélagsumræðu og vöktu spurningar um áhrif slíkrar menningar á ungt fólk.
„Ég hafði rangt fyrir mér“
Í myndinni ræðir Kemp við William Costello, doktorsnema við háskólann í Texas, sem hefur rannsakað sálfræði incela og birt fjölda fræðigreina um efnið. Costello tók einnig þátt í umfangsmikilli rannsókn á incelum fyrir breska innanríkisráðuneytið.
Í samtali þeirra spyr Kemp hversu margir incelar hafi í raun framið morð.
„Incels eru kvenhatandi hópur. Í raun hata þeir konur. Hversu margir incelar morðingjar eru þarna úti?“ spyr Kemp.
Costello svarar: „Við myndum segja um það bil sjö til fimmtán um allan heim.“
Kemp bregst sýnilega undrandi við og spyr aftur: „Fyrirgefðu, hvað sagðirðu, hversu margir?“
Costello útskýrir að rannsóknir bendi til að um sjö til fimmtán incels hafi framið morð svo vitað sé og að um 59 manns hafi verið drepnir í þessum árásum á heimsvísu.
„Jafnvel eitt morð er of mikið, auðvitað,“ segir Kemp í framhaldinu. „En incel ofbeldi virðist ekki vera það fyrirbæri sem ég hélt að það væri. Það er ljóst að þessi heimildarmynd þarf að taka aðra stefnu.“
Fyrirfram mótaðar hugmyndir
Kemp segir í samtalinu að hann hafi gengið inn í verkefnið með ákveðnar fyrirfram mótaðar hugmyndir um incela.
„Ég hélt að þeir væru að drepa fullt af stelpum um allan heim og í Bretlandi. Ég hélt að þeir væru stöðug ógn við öryggi landsins. Ég hélt að þeir væru hundruð þúsunda og yfirleitt hvítir og hægrisinnaðir,“ segir hann og bætir við að margar þessara hugmynda hafi reynst rangar.
Costello segir að slíkar hugmyndir séu algengar vegna þess hvernig umræðan um incela birtist oft í fjölmiðlum.
„Það er ekki þér að kenna,“ segir hann við Kemp. „Ef maður fylgist aðeins með því sem oftast er sett fram í fjölmiðlum um incela, þá styður það einmitt þessa staðalímynd sem þú trúðir í upphafi. Það er mikið af rangfærslum í umræðunni um þetta efni.“
Rannsóknir sýna að slíkt ofbeldi er sjaldgæft
Samkvæmt rannsóknum sem Costello og samstarfsfólk hans framkvæmdi er ofbeldi meðal incela afar sjaldgæft miðað við stærð þessa hóps. Stærsti incel vettvangurinn á netinu telur til dæmis um 37 þúsund virka notendur á heimsvísu.
Flestar rannsóknir benda einnig til þess að meirihluti incela hafni ofbeldi. Í einni rannsókn sögðust um 80 prósent þátttakenda algjörlega hafna slíku og aðeins lítill hluti taldi árásir réttlætanlegar.
Costello segir að þótt til séu alvarleg ofbeldismál sem tengjast incel hugmyndafræði sé rangt að líta á hópinn sem skipulagt hryðjuverkanet.
„Þetta eru að mestu leyti einmana ungir menn á netspjallborðum,“ segir hann.
Markmið heimildarmyndarinnar, að sögn Costello, er að færa umræðuna frá þeirri tilfinningadrifinu umræðu sem hún hefur verið seinustu ár yfir í staðreyndir og rannsóknir, en að það hafi farið á allt annan veg en hann átti von á.