Stefán S. Stefánsson, skólastjóri Tónlistarskóla Árbæjar, sem dvaldi í 15 mánuði á Vöggustofunni að Hlíðarenda sem ungur drengur, lýsir vonbrigðum sínum með framgöngu stjórnvalda í hinu svokallaða Vöggustofumáli í færslu á Facebook.
Hann segir að yfirvöld hefðu aldrei átt að blanda peningum inn í málið og að einföld, einlæg afsökunarbeiðni hefði verið nægileg fyrir hans parta.
Hann gagnrýnir þó harðlega að lofað hafi verið sanngirnisbótum sem síðan hafi ekki verið afhentar.
Slíkt sé, eins og hann orðar það, „að strá salti í sárin“.
Hann segir að þannig virðist sem ráðamenn vilji sýna sig í góðu ljósi en treysti á gullfiskaminni almennings þegar kemur að því að efna gefin loforð.
Á meðan líði tíminn hratt og margir þeirra sem dvöldu á vöggustofunum á árum áður séu nú að hverfa úr jarðvistinni.
Hann spyr hvort það sé markmiðið að láta málið einfaldlega deyja út með þeim.
Birtir eigin áfallasögu úr samtímaskýrslum
Stefán birtir í færslunni hluta úr skýrslum frá starfsmönnum Vöggustofunnar á sínum tíma.
Þar er hann meðal annars sagður glíma við „óstjórnlega hræðslu og martraðir um nætur“ og að hann hafi verið „dúlur og innilokaður og hneigist mjög til þunglyndis“.
Þegar hann yfirgaf stofnunina var hann skilgreindur sem þroskaheftur af sérfræðingum og bendir á að áhrifin af dvöl hans á stofnuninni hafi verið bæði djúpstæð og sár.
Hann segir að þeir sem upplifðu vöggustofurnar á eigin skinni skilji betur en nokkur annar hvernig aðbúnaðurinn, sem runninn var undan hugmyndafræði þess tíma, mótaði líf þeirra langt fram á fullorðinsár.
Hann hafnar þeirri túlkun að hægt sé að afsaka ástandið með þeim orðum að „tímarnir hafi bara verið svona“.
Í staðinn segir hann að umræddir tímar hafi verið sérstaklega erfiðir fyrir jaðarsetta hópa, þar á meðal einstæðar mæður, efnaminna fólk og fatlað fólk sem áttu fáa málsvara og fengu litla vernd.
Telur Reykjavíkurborg bera lykilábyrgð en vill að ríkið standi við loforð sín
Stefán segir að Reykjavíkurborg, sem rak vöggustofurnar á þessum tíma, beri meginábyrgð á þeirri þjónustu sem veitt var í góðri trú.
Hann segir jafnframt að afstaða borgarinnar í dag sé bæði skynsamleg og manneskjuleg.
„Ég veit að afstaða þeirra er heilbrigð,“ segir hann.
Aftur á móti gagnrýnir hann ríkið fyrir að hafa lofað bótaum en að þau loforð hafi síðan ekki verið efnd.
Það skapi vonbrigði, reiði og vantraust hjá þeim sem helst þurfa á réttlæti að halda.
Hann segir ekki ásættanlegt að málið dragist endalaust eða að ábyrgð sé skellt milli kerfa og stofnana.
Það þurfi að ljúka þessu á réttlátan og mannúðlegan hátt.
Kallar eftir mannúð og ábyrgð gagnvart þeim sem dvöldu á vöggustofum
Stefán beinir sjónum sínum ekki aðeins að stjórnvöldum heldur einnig samfélaginu í heild.
Hann minnir á að fortíðin sé full af dæmum um óréttlæti gagnvart þeim sem voru verr settir og kallar eftir því að Vöggustofumálinu verði lokað og að ekki megi halda áfram að tefja eða grafa málið.
„Niðurstaðan á endanum er alltaf: Verum góð við börnin okkar,“ skrifar hann að lokum og segir að sá lærdómur eigi að vera kjarni allrar umræðu um málið.