Flosi Þorgeirsson er sagnfræðingur, gítarleikari, sjúkraliði og annar þáttastjórnenda hlaðvarpsins Draugar Fortíðar.
Í þættinum Fullorðins rifjar Frosti upp erfiða reynslu sína af innlögn á geðdeild árið 2009 og segir frá langvarandi baráttu við þunglyndi, sjálfsvígshugsanir, fíkn og síðar kulnun.
Í viðtalinu lýsir hann því hvernig hann upplifði að vera ýtt út í bataferli sem hann var ekki tilbúinn í og hvaða áhrif það hafði á hann til lengri tíma.
Sjálfsvígshætta og innlögn
Frosti segir að ástand hans hafi verið orðið alvarlegt þegar hann bjó á Húsavík og glímdi við miklar sjálfsvígshugsanir og sjálfsskaða.
Eftir samtöl við lækni og að vinur hans varð vitni að ástandinu var ákveðið að hann færi á geðdeild á Akureyri.
Þar var honum gert ljóst að hann væri í sjálfsvígshættu.
Þrátt fyrir að gera sér grein fyrir alvarleikanum lýsir Frosti sterkri mótstöðu við að leggjast inn.
Hann upplifði skömm og uppgjfartilfinningu og fór heim aftur, áður en hann áttaði sig á að hann gæti ekki haldið áfram og gekk sjálfur inn á deildina.
„Ýtt út“ eftir tvær vikur
Frosti dvaldi á geðdeild í um þrjár vikur.
Hann lýsir því að hann hafi haft mikið frelsi miðað við það sem hann þekkti úr eigin starfi, en vildi þó helst halda sig inni.
Eftir um tvær vikur segir hann að honum hafi verið ýtt út í daglegt líf aftur, hvattur til að fara út, í bíó og gera „eðlilega“ hluti.
Ein slík tilraun, þegar hann fór að sjá kvikmynd, reyndist honum erfiðari en hann hafði ímyndað sér og sýndi honum að hann var ekki tilbúinn.
Hann lýsir þessu sem upphafi að skilningi á því að bataferlið væri langt og flókið.
Áfengi, lyf og raunveruleikinn
Tveir geðlæknar bentu snemma á að Frosti þyrfti að hætta neyslu áfengis og róandi lyfja ef hann ætlaði að ná tökum á þunglyndinu.
Hann segir þá ákvörðun hafa verið erfiða, en nauðsynlega.
Að hans mati er ekki hægt að komast hjá því að takast á við raunveruleikann, jafnvel þótt það sé sársaukafullt.
Tráma og líf í stöðugri hættu
Í viðtalinu lýsir Frosti því hvernig hann tengir andlega líðan sína við áfallastreitu.
Hann ber upplifun sína saman við hermenn í skotgröfum, stöðugt í viðbragðsstöðu, tilfinningalegan doða og örmögnun.
Hann segir þetta ástand hafa fylgt sér frá barnæsku og að það sé ekki eðlilegt viðvarandi ástand.
Eftir nokkurn tíma, með ábendingu frá vinnufélaga sem hafði verið edrú lengi, leitaði Frosti til aðila með sérþekkingu á fíkn og áföllum.
Þar fékk hann í fyrsta sinn staðfestingu á að saga hans væri alvarleg áfallasaga, ekki einfaldlega þunglyndi.
Hann segir það hafa tekið mörg ár að átta sig á rót vandans, en regluleg meðferð hafi hjálpað honum að skilja hvers vegna þunglyndið sneri sífellt aftur og hvers vegna lífið virtist tilgangslaust.
Kulnunin sem braut eitthvað
Á síðasta ári upplifði Frosti alvarlega kulnun.
Honum var ráðlagt að hægja á öllu, gera sem minnst og forðast álag.
Hann segir sig ekki lengur þola að horfa á efni þar sem fólk er beitt ofbeldi eða illa meðhöndlað, og að þessi kulnun hafi markað ákveðin þáttaskil.
Að hans sögn brast eitthvað innra með honum í þessari kulnun þannig að hann neyddist til að horfast í augu við eigin takmörk og áföll með öðrum hætti en áður.
Hægt er að sjá brot úr viðtalinu hér fyrir neðan en ef þú vilt sjá allan þáttinn geturðu tryggt þér áskrift að Brotkast.is hérna.