Íslenska ríkið hefur greitt verulegar fjárhæðir til ísraelska fyrirtækisins Cellebrite fyrir háþróaðan hugbúnað sem gerir lögreglu kleift að brjótast inn í farsíma, sækja út gögn, endurheimta eyddar upplýsingar og vinna úr staðsetningargögnum.
Nútíminn hefur yfirfarið gögn sem dregin voru saman af heimildarmanni og varpa ljósi á umfang málsins. Þar á meðal eru opinber skjöl, tölvupóstsamskipti, kærur til úrskurðarnefndar um upplýsingamál, svör yfirvalda og markaðsefni Cellebrite þar sem íslensk lögregla er dregin fram sem jákvætt notendadæmi. Gögnin sýna að tækin voru notuð í allavega tveimur tilvikum hér á landi sem snertu alvarleg sakamál — þar á meðal í svokölluðu Bitcoin-máli, stærsta þjófnaðarmáli Íslandssögunnar.
Þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir um upplýsingar um kostnað, skilmála, tilgang og lögmæti viðskiptanna hafa íslensk yfirvöld vísað öllum spurningum á bug. Ríkislögreglustjóri neitar að gefa upp hversu mikið var greitt fyrir tæknina, hvers eðlis samningurinn er eða hvaða stofnanir fengu aðgang að honum. Reikningar voru afhentir sem opinber gögn eftir töf, en þá hafði stærstum hluta tölulegra upplýsinga verið afmáð. Um er að ræða kaup á vöru sem gefur opinberum aðilum heimildir til að sækja viðkvæmustu gögn úr símtækjum almennra borgara — án þess að ljóst sé hvaða reglur gilda um notkun þeirra hér á landi.
Réttarfarslegur vandi – beiðni Sigga Hakkara um svör frá lögreglu
Eitt af þeim tilvikum þar sem upp kom umræða um notkun Cellebrite-tækninnar á Íslandi var í máli Sigurðar Inga Þórðarsonar, sem almenningur þekkir betur sem „Sigga Hakkara“. Sigurður óskaði eftir upplýsingum frá embætti ríkislögreglustjóra um hvort gögn úr síma hans hefðu verið unnin með forritsbúnaði frá Cellebrite, eða öðrum sambærilegum lausnum.
Hann segir í samtali við Nútímann að ástæða fyrirspurnar hans hafi verið sú að hann sá kynningarefni frá Cellebrite þar sem íslensk lögregla fullyrti að sakfelling í stærsta þjófnaðarmáli Íslandssögunnar hefði ekki náðst nema með aðstoð þessarar tækni. Sigurður segir þetta hafa vakið hjá honum spurningar í ljósi þess að íslensk yfirvöld hafi áður hafnað notkun gagna úr einkareknum gagnagrunnum, eins og hjá Íslenskri erfðagreiningu, á þeirri forsendu að það væru einkaaðilar. Það vakti því sérstaka athygli hans að einkafyrirtæki eins og Cellebrite gæti þá haft áhrif á niðurstöðu sakamála. Þá vekur einnig eftirtekt að íslensk stjórnvöld hafa verið gagnrýnd harðlega fyrir viðskipti við greiðslumiðlunarfyrirtækið Rapyd á þeim grundvelli að það sé að hluta til í eigu ísraelskra hluthafa og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra hefur látið hafa eftir sér að henni hugnast ekki sá samningur af þeim sökum. Samt virðast viðskipti íslenskra lögregluyfirvalda við þetta tiltekna ísraelska fyrirtæki vera í góðu lagi.
Hann hafði áður farið í viðtal til Frosta Logasonar hjá Brotkast þar sem hann minntist á málið, og segir að það hafi styrkt hann í þeirri viðleitni að reyna að fá svör frá stjórnvöldum. Í framhaldinu sendi hann beiðni um upplýsingar til embættis ríkislögreglustjóra, en fékk ítrekað engin svör. Að endingu kærði hann málið til úrskurðarnefndar um upplýsingamál.
Í samtali við Nútímann segir Sigurður að hann telji ekki að Cellebrite hafi verið notað á sín tæki sjálfur. Hins vegar bendir hann á að hann hafi séð skjöl úr öðrum sakamálum þar sem fram kom hvaða forrit voru notuð, og að skortur á upplýsingum í eigin tilviki staðfesti enn frekar það sem hann hafi búist við: að yfirvöld vilji ekki svara honum, sérstaklega í ljósi þess hver hann er.
Siggi í viðtali hjá Frosta Logasyni, ritstjóra Nútímans og eiganda Brotkasts:
„Ég vissi svo sem hvernig þeir myndu svara þessu. Þetta er óþægilegt mál. Hvað þá þegar jólasveinninn sem biður um gögnin er ég – ég held að það pirri þá enn meira að þurfa að svara mér.“
Þótt engar sannanir séu um að Cellebrite hafi verið notað á gögn úr tækjum Sigurðar, dregur málið fram þá réttarfarsspurningu hvort borgarar geti fengið svör um hvaða tækni er notuð gegn þeim – og hvort ójöfn aðkoma borgara að upplýsingum byggist á því hver spyr.
Bitcoin-málið: Lögreglan viðurkennir sjálf notkun Cellebrite
Í öðru skjali sem Nútíminn hefur undir höndum má sjá að íslensk lögregla hefur sjálf viðurkennt að Cellebrite-tækni hafi verið beitt við rannsókn á umfangsmiklu þjófnaðarmáli sem tengist rafmyntum. Þarna er um að ræða mál sem fjölmiðlar kölluðu gjarnan „Bitcoin-málið“ og snerist um stórfelldan þjófnað á tölvubúnaði úr gagnaveri í norðanverðu landinu.
Í kynningarefni frá Cellebrite – sem nú hefur verið birt opinberlega og þar sem Ísland er dregið fram sem dæmi um árangursríka notkun – kemur skýrt fram að íslensk yfirvöld hafi nýtt tækið við að afla sönnunargagna úr upptækum símtækjum sakborninga. Þar segir að gögn sem náðust með Cellebrite hafi verið „lykilatriði í rannsókninni“ og stuðlað að sakfellingu í einu stærsta máli sinnar tegundar á Íslandi.
Í textanum segir m.a.:
„The Icelandic Police used Cellebrite UFED to successfully extract critical evidence from locked devices, which proved vital in securing convictions in Iceland’s largest grand theft case.“
Íslensk þýðing:
„Lögreglan á Íslandi notaði Cellebrite UFED-tækið til að ná mikilvægum sönnunargögnum úr læstum tækjum, sem reyndust lykilatriði við að tryggja sakfellingar í stærsta þjófnaðarmáli Íslandssögunnar.“
Það sem gerir þetta merkilegt er að í þessu tilviki opinberar lögreglan notkun tækninnar sjálf í gegnum markaðsefni fyrirtækisins. Þetta er í andstöðu við það hvernig hún bregst við þegar íslenskir borgarar, eins og í tilviki Sigurðar Inga, óska eftir upplýsingum um mögulega notkun sömu tækni á eigin gögn. Þá ríkir þögn eða óljós svör.
Þessi tvískinnungur – að tæknin sé kynnt sem sönnun um framsækna löggæslu þegar árangur næst, en upplýsingum sé hafnað þegar réttindi borgaranna eru annars vegar – vekur spurningar um gagnsæi, réttindi og jafnræði borgara gagnvart ríkisvaldinu.
Ísland í markaðsefni Cellebrite – löggan mælir með
Í ítarlegu kynningarbæklingi frá Cellebrite, merktum sem „Case Study: Icelandic Police“, kemur Ísland sérstaklega við sögu. Þar er rætt við íslenskan lögreglumann sem lýsir aðferðafræði lögreglunnar við notkun Cellebrite-búnaðar, meðal annars til þess að brjóta læst snjalltæki á rannsóknarstigi. Lögreglumaðurinn er ekki nafngreindur í kynningarefninu og Nútíminn hefur ákveðið að birta ekki nafn hans heldur, þar sem einstaklingurinn sjálfur skiptir minna máli í stóra samhenginu en sú staðreynd að Ísland sé nýtt sem fyrirmyndardæmi í markaðsstarfi fyrirtækis sem hefur sætt gagnrýni víða um heim vegna brota á friðhelgi einkalífs og mannréttindum.
Í kynningunni segir m.a.:
“With Cellebrite, we are able to get data from locked smartphones quickly. This significantly speeds up our investigations and often gives us a clear direction early in the case.”
Íslensk þýðing, birt hér í tilvitnunarboxi:
„Með Cellebrite getum við nálgast gögn úr læstum snjallsímum fljótt. Þetta flýtir rannsóknunum okkar verulega og veitir okkur oft skýra stefnu snemma í málinu.“
Þessi meðmæli eru birt opinberlega með íslenska fánanum í bakgrunni, og Ísland er þannig nýtt sem hluti af ímynd fyrirtækisins – fyrirtækis sem hefur verið tengt kúgun, mannréttindabrotum og pólitískum ofsóknum víða um heim. Það að íslensk löggæsla sé tilbúin að lána nafn sitt og fánann í slíkt samhengi vekur siðferðilegar spurningar: Hversu meðvitað var þetta samstarf? Var utanaðkomandi yfirvöldum tilkynnt? Og vissi dómsmálaráðuneytið af notkun þessa efnið í auglýsingaskyni?
Það má einnig spyrja hvort íslenska ríkið hafi fengið afslátt af kaupum á tækjabúnaði Cellebrite gegn því að verða auglýsingadæmi – eða hvort þetta markaðssamstarf hafi átt sér stað án formlegs samþykkis ráðuneyta eða annarra opinberra aðila. Aðeins einn hlutur er klár: auglýsingarnar eru raunverulegar, skreyttar íslenskum táknum og lofsamlegum ummælum íslensks embættismanns, en almenningur fékk engar skýringar. Þegar kemur að gagnsæi í þessu máli hefur íslensk lögregla hingað til valið að þegja – nema þegar talað er fyrir hönd Cellebrite.
Viðbrögð yfirvalda og afmáðir reikningar – við höfum gögnin, en ekki svörin
Þegar óskað var eftir upplýsingum um kaup ríkisins á Cellebrite-tækni og hugbúnaði fyrir íslensk stjórnvöld voru almenn svör undantekningin – og þögnin reglan. Þrátt fyrir ítrekaðar fyrirspurnir frá einstaklingum og síðar úrskurðarnefnd um upplýsingamál hefur Ríkislögreglustjóri (RLS) lítið sem ekkert veitt uppi.
Skýrt dæmi um þessa leynd er að finna í þeim gögnum sem Nútíminn hefur nú yfirfarið: þar má meðal annars sjá reikninga sem afhentir voru eftir beiðni á grundvelli upplýsingalaga. Þessir reikningar eru að mestu ólesanlegir – þar sem fjárhæðir, vörunúmer, heiti lausna og aðrar tölulegar upplýsingar hafa verið máðar út. Aðeins er greinanlegt að kaup hafi átt sér stað á „Cellebrite Premium Package“ eða öðrum sambærilegum vörum. Hver fékk aðgang að tækninni, hver samþykkti kaupin, hver notaði tækjabúnaðinn og í hvaða málum – engin af þessum spurningum hefur fengið skýr svör.
Þegar RLS var spurður beint í nýlegri fyrirspurn um hvort embættið hefði beitt Cellebrite-búnaði í tilteknu máli, eins og því sem tengist Sigga Hakkara, svaraði embættið einungis því til að „embættið upplýsi ekki um notkun einstakra hugbúnaðarlausna í einstökum málum“. Þessi lína hefur verið endurtekin í samskiptum við fjölmiðla og einstaklinga – og virðist orðin eins konar varnarveggur gegn gagnsæi og ábyrgð.
Í nýjustu afstöðuyfirlýsingu RLS – sem varpar ljósi á formlega stefnu embættisins í þessum efnum – kemur fram að ekki sé talin þörf á að upplýsa um hvaða tækni sé beitt við rannsókn sakamála. Það sé hluti af „aðferðafræði lögreglu“ og falli undir „innra öryggi og málsmeðferð“. Þessi afstaða er í andstöðu við auknar kröfur um gagnsæi í réttarvörslukerfinu sem hafa rutt sér til rúms á Norðurlöndum og víðar í Evrópu. Þar hafa fjölmiðlar og almenningur í vaxandi mæli krafist upplýsinga um hvers konar tæknibúnaður sé notaður við öflun gagna úr snjalltækjum, þar sem slík vinnsla getur haft djúpstæð áhrif á friðhelgi einkalífs.
Athyglisvert er að í þeim tilvikum þar sem lögreglan sjálf kýs að upplýsa um notkun Cellebrite, líkt og í markaðsefni fyrirtækisins eða kynningu á því hvernig rannsóknir hafi gengið vel, er upplýsingagjöfin allt önnur. Þá er tæknin dregin fram sem undirstaða árangurs og notkun hennar hampað. En þegar borgarar – eða fjölmiðlar – vilja vita hvers konar aðferðum er beitt á þá sjálfa, fá þeir aðeins þögn eða tilvísun í reglur sem útiloka allar upplýsingar.
Það kaldhæðnislega í þessu öllu er að íslenskir lögreglumenn hafa verið tilbúnir að lána rödd sína og tákn þjóðarinnar til að styrkja markaðsstefnu fyrirtækis sem tengt er kúgun og eftirliti víða um heim – en neita að veita samborgurum sínum upplýsingar um notkun þessarar sömu tækni.
Hvaða íslensk lög kunna að vera brotin?
Notkun Cellebrite-búnaðar og sambærilegrar tækni – sem gerir kleift að rjúfa dulkóðun og sækja viðkvæm gögn úr snjallsímum og öðrum tækjum – vekur upp mikilvægar lagalegar spurningar hér á landi. Íslenskur lagarammi kveður skýrt á um mörk og skilyrði gagnasöfnunar, rannsóknaraðferða og meðferðar persónuupplýsinga. Engin heimild liggur fyrir um að sérstök lagaákvæði hafi verið sett um kaup, notkun eða eftirlit með notkun slíkrar innbrotstækni.
Á meðal þeirra lagaákvæða sem kunna að hafa verið brotin má nefna:
1. Persónuverndarlög – lög nr. 90/2018
Samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laganna má aðeins vinna með viðkvæmar persónuupplýsingar (þar á meðal efni í síma) með skýrum lagagrundvelli. Ef ekki liggur fyrir sérstök heimild í lögum – s.s. í lögreglulögum eða sérlögum um rannsókn sakamála – getur slík notkun talist brot á lögunum.
Samkvæmt 4. mgr. 8. gr. skal vinnsla vera „nauðsynleg og í samræmi við meginreglur um meðalhóf og gagnsæi.“ Ef lögreglan beitir rándýrri og innráðandi tækni án þess að réttindum borgaranna sé gætt eða skýringar veittar, gæti það verið brot á þessari grein.
2. Mannréttindasáttmáli Evrópu – 8. gr.
Í 8. gr. Mannréttindasáttmálans er kveðið á um rétt manna til friðhelgi einkalífs, fjölskyldu, heimilis og bréfaskipta. Brot gegn þessum rétti má aðeins réttlæta með lagagrundvelli og þegar það er nauðsynlegt í lýðræðislegu samfélagi. Íslensk ríkið hefur skuldbundið sig til að virða og framfylgja þessum rétti.
Ef lögreglan hefur notað Cellebrite án þess að skjalfesta nauðsyn, án yfirlýsts lagagrundvallar og án eftirlits frá óháðu stjórnvaldi, gæti það falið í sér brot gegn þessari grundvallarreglu. Sérstaklega ef gögn eru sótt úr tækjum fólks sem aldrei eru ákærð – eða eru einungis í kringum sakborninga.
3. Stjórnsýslulög – meðalhófsreglan (12. gr.)
Þegar stjórnvöld beita valdi við rannsóknir verður það að fara fram með meðalhófi. Ef önnur og vægari úrræði hefðu nægt – t.d. að óska eftir gögnum í samráði við viðkomandi einstakling – og þess í stað er gripið til innbrots í síma, getur það talist ólögmæt stjórnsýsluaðgerð. Sú háttsemi er þá ekki í samræmi við stjórnsýslulög.
4. Reglur um sönnunarfærslu og réttláta málsmeðferð
Samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 6. gr. Mannréttindasáttmálans á sérhver maður rétt til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi. Ef gögn eru fengin með ólögmætum hætti, án vitneskju eða samþykkis, getur það grafið undan réttlátri meðferð máls – og valdið því að dómstólar ættu að hafna slíku sönnunargagni.
Athyglisvert er að enginn dómur hefur enn reynt á þessi atriði hér á landi. Það þýðir þó ekki að allt sé í lagi. Þvert á móti vekur það spurningar: Hvers vegna hefur enginn kært notkun þessarar tækni með formlegum hætti? Er það vegna þekkingarleysis, leyndar eða ótta við yfirvöld? Og verður það einhverntímann reynt fyrir dómstólum hversu langt var gengið?
Ísland – á villigötum með alræðisríkjum
Viðskipti íslenska ríkisins við fyrirtækið Cellebrite setja Ísland innan sömu raða og ríki sem hafa verið gagnrýnd alþjóðlega fyrir kúgun, mannréttindabrot og ofríki gagnvart eigin þegnum. Þeir sem nota hugbúnað fyrirtækisins við njósnir, yfirheyrslur og stjórnmálalegar ofsóknir eru m.a. Sádi-Arabía, Venesúela, Bangladess, Indland, Rússland og Kína – en einnig ríki þar sem mannréttindi eru veik eða jafnvel þverbrotin í krafti ríkisvalds.
Cellebrite hefur verið sakað um að aðstoða yfirvöld við kúgun mótmælenda og og þeirra sem berjast fyrir mannréttindum. Til að mynda sýndi rannsókn Haaretz (í samstarfi við The Guardian) að búnaður fyrirtækisins hefði verið seldur til víðtækrar notkunar í Venesúela þar sem stjórnvöld handtaka pólitíska andstæðinga og beita þá harðræði. Reuters greindi frá því árið 2019 að Cellebrite hefði selt tól sín til Bangladess, þar sem þau væru notuð til að fá aðgang að símtækjum blaðamanna, aðgerðasinna og minnihlutahópa. Í BBC kom fram að indversk stjórnvöld hafi nýtt slíkan hugbúnað gegn múslimum í Kashmír-héraði, sem hefur verið hart gagnrýnt fyrir brot á borgaralegum réttindum.
Einnig hefur verið fjallað um tengsl fyrirtækisins við yfirvöld í Rússlandi og Kína – þar sem frelsi fjölmiðla og borgara eru kerfisbundið skert. Í mörgum tilvikum hefur þessi notkun átt sér stað í skjóli leyndar, en í öðrum tilfellum hefur gagnrýni leitt til þess að fyrirtækið hafi þurft að draga úr eða stöðva samninga – þó oft of seint.
Þessar upplýsingar koma meðal annars fram í umfjöllun viðurkenndra fjölmiðla á borð við BBC, Reuters, AP News, The Guardian, Haaretz og Washington Post – og gefa skýra mynd af því í hvaða félagsskap Ísland stillir sér upp með því að eiga í formlegum viðskiptum við þetta fyrirtæki og jafnvel nýta íslenska lögreglumenn í markaðsstarfi þess.
Þegar Ísland stillir sér upp með slíkum ríkjum – og gerir það án gagnsæis, án upplýsinga til borgaranna og án umræðu á opinberum vettvangi – er ástæða til að spyrja: Hvaða gildi eru í forgangi? Öryggi? Þöggun? Eða bara meðvirk stjórnsýsla með valdi sem forðast að svara?
Danmörk – hvernig þau bregðast við notkun Cellebrite
Á meðan íslensk yfirvöld neita að veita svör um notkun Cellebrite-tækja og afmá jafnvel upplýsingar úr opinberum skjölum, hafa dönsk stjórnvöld farið allt aðra leið. Í Danmörku hefur notkun sömu tækni – og sambærilegrar hugbúnaðar – leitt til umræðu á þingi, viðurkenningar stjórnvalda og jafnvel opinberrar aðkomu eftirlitsaðila.
Í dönskum fjölmiðlum og opinberum gögnum hefur Cellebrite komið upp í tengslum við bæði glæparannsóknir og gagnrýni á friðhelgi einkalífs. Ríkislögreglan í Danmörku hefur að eigin frumkvæði svarað fyrir notkun tækninnar og lýst því hvernig gagnagreining með slíkum búnaði er hluti af aðgerðum gegn skipulagðri glæpastarfsemi. Um leið hefur verið bent á að sérstakar reglur gildi um varðveislu, aðgang og eyðingu gagna, og að eftirlitsaðilar hafi heimild til að yfirfara notkun tækninnar.
Í fyrirspurnum á danska þinginu (Folketinget) hafa þingmenn beðið dómsmálaráðherra og innanríkisráðherra um að svara hvort notkun tækninnar feli í sér brot á mannréttindum, hversu mörg tæki hafi verið keypt og í hvaða málum þau séu notuð. Þeirri umræðu hefur ekki verið vísað á bug heldur hefur verið leitast við að skýra með hvaða hætti notkunin fellur innan gildandi laga.
Í sérstökum skýrslum frá Dataetisk Råd (Ráð um siðferði gagna) hefur verið mælt með því að notkun innbrots- og gögnunarverkfæra eins og Cellebrite verði skoðuð í ljósi gagnsæis, ábyrgðar og samfélagslegra áhrifa. Þar er meðal annars lagt til að hver tilvik notkunar verði skráð, að öll mál séu rekjanleg og að almenningur fái upplýsingar um fjölda tilvika og tilgang notkunarinnar.
Samanburðurinn er sláandi. Þar sem íslensk lögregla þegir – og afmáir – opinber gögn, hefur dönsk löggæsla upplýst, útskýrt og svarað fyrir sig. Þar sem íslenskt dómsmálaráðuneyti hefur ekki tjáð sig, hefur danskt ráðuneyti tekið málið til umræðu í þingsal. Og þar sem íslenskir borgarar fá aðeins þögn eða lagalega tálmun, hafa danskir almenningur, þingmenn og fjölmiðlar fengið svör – jafnvel þótt þau séu ekki alltaf fullnægjandi.
Á að „Sniðganga“ íslenska ríkið?
Í ljósi þeirra upplýsinga sem fram hafa komið um viðskipti íslenska ríkisins við fyrirtækið Cellebrite, sem hefur verið tengt kerfisbundnum mannréttindabrotum, kemur upp spurning sem hingað til hefur fyrst og fremst verið beint að öðrum ríkjum: Á að „sniðganga“ Ísland?
Fyrirtækið Cellebrite hefur verið sett á lista yfir aðila sem samtökin Access Now, Privacy International, Amnesty International og fleiri telja ógna réttindum einstaklinga um allan heim. Félagið hefur verið tengt aðgerðum gegn andófsfólki í Rússlandi, Sádi-Arabíu, Hvíta-Rússlandi og fleiri ríkjum þar sem kúgun er hluti af ríkisvaldinu. Í ljósi þessa hafa alþjóðleg samtök hvatt til sniðgöngu á viðskiptum við fyrirtækið – og að opinberir aðilar svari fyrir hvers vegna þeir kjósa að nýta þjónustu þess.
Ísland, sem oft hefur viljað láta líta á sig sem friðelskandi lýðræðisríki með sterka mannréttindasögu, birtist nú í kynningarefni fyrirtækisins með brosandi lögreglumanni, íslenskum fána og án nokkurra fyrirvara. Með því hefur íslenska lögreglan ekki aðeins veitt fyrirtækinu trúverðugleika, heldur einnig staðfest að tæknin sé notuð í raunverulegum málum – án þess að kjósendur eða eftirlitsaðilar hafi fengið að vita nákvæmlega hvar, hvernig eða hvers vegna.
Það má því velta því fyrir sér hvort sams konar viðmið eigi að gilda gagnvart íslenskum yfirvöldum og áður hafa verið lögð á aðra: Ef lýðræðisríki kýs að viðhalda leynd yfir tæknilegum aðferðum sem geta í raun gengið gegn friðhelgi einkalífs, ber þá ekki að gera kröfu um sömu ábyrgð og gagnsæi og gerðar eru til þeirra ríkja sem við annars gagnrýnum?
Nútíminn óskar skýringa – nú er beðið svara
Í ljósi þeirra upplýsinga sem komu fram í þessari rannsókn, og með hliðsjón af þeim fjölda spurninga sem enn standa ósvaraðar, hefur Nútíminn sent formlega fyrirspurn til Dómsmálaráðuneytisins.
Í bréfinu eru settar fram ítarlegar spurningar um viðskipti íslenska ríkisins við Cellebrite, ákvörðunartökuferli lögreglu, kostnað við kaupin, markaðssetningu á Íslandi sem „fyrirmyndarríki“, notkun íslenskra tákna í auglýsingaefni, gagnsæi gagnvart borgurum og lögmæti tækninotkunar í ljósi íslenskra laga. Spurt er meðal annars:
- Hver greiddi fyrir tæknina og hversu mikið?
- Voru gerðir samningar sem leyfa Cellebrite að nýta íslenska lögreglu í markaðsefni?
- Fékk Ísland afslátt í skiptum fyrir jákvæða umfjöllun?
- Hvaða reglur gilda um notkun slíkra tæknikerfa á gögnum borgaranna?
- Hvers vegna var þagað í stað þess að upplýsa þá sem mögulega urðu fyrir íhlutun?
Fyrirspurnin var send 19. júlí 2025 og óskað er eftir svörum innan tíu virkra daga, í samræmi við upplýsingalög. Þar til svör berast stendur málið eftir sem það sem það er: opin spurning um takmarkalausa tækni, takmarkaðar upplýsingar og fullkomið ábyrgðarleysi.