Auglýsingaherferð Íslandsbanka er heldur betur kaldhæðin miðað við færsluna hér fyrir neðan – því að miðað við aðstæður þá er ekkert annað í boði fyrir Pétur Ragnar Pétursson og fjöskylduna hans en að gefast upp, því að annað er ekki hægt.
Með þessari færslu minnir Pétur okkur á að afleiðingar hrunsins eru langt frá því að vera búnar:
Hann er langur í dag – statusinn 🙂
Afleiðingar hrunsins eru langt í frá að vera afgreiddar!
2004: Upphafleg lánsfjárhæð 24,7* millur.
2009: Lánið fer sjálfkrafa í tæpar 70 millur.
2010: Hætt að borga – afborgun komin í 400 þús. á mánuði.
2016: Íslandsbanki kaupir eignina á nauðungaruppboði á 32,5 millur.
2016: Íslandsbanki segir okkur skulda mismuninn þ.e. 70-32,5 millur = 37,5 millur. Við fáum reglulega bréf frá innheimtufyrirtækinu Motus með yfirskriftinni „Ertu nokkuð að gleyma þér“!
2018: Íslandsbanki með eftirstöðvar íbúðarlánsins 37,5 millur í kröfuvakt en formlegu innheimtuferli er lokið.
Staðreyndir og afleiðingar:
Við fengum ekki nema 24,7* milljónir lánaðar og skuldum því ekki þessar 37,5 milljónir.
Eftir gjaldþrot mun bankinn ekki lána okkur þar sem ný viðmið eru að taka gildi hjá einkafyrirtækinu Creditinfo sem heitir lánshæfismat. Lánshæfismat er í ruslflokki hjá fólki sem hefur þurft að lýsa sig gjadþrota, jafnvel þótt það hafi sömu tekjur og áður og hafi viðskipti við bankann allan tímann á gjaldþrotatímabilinu.
Við sjáum því ekki fram á það að geta byrjað upp á nýtt í þessu lífi – kannski næsta 🙂
Ég sendi fyrirspurn á formenn allra stjórnmálaflokkanna og fáeina þingmenn fyrir síðustu kosningar. Ég fékk svar frá tveimur. Annar sagðist ekki skilja málatilbúnað minn en hinn sýndi málinu áhuga. Í dag er sá þingmaður ráðherra. Hann hitti okkur í síðustu viku. Þessum ráðherra fannst fráleitt að þetta gæti verið með þessum hætti hjá bönkunum. Spurning hvort þetta er meira að segja löglegt að fara svona með fólk. Ráðherrann ætlar nú að óska eftir úttekt á því hve margir landsmenn eru í þessum sporum. Síðan ætlar ráðherrann að reyna finna lausn á málinu með það að leiðarljósi að maður eins og ég geti haldið áfram að lifa lífinu, tekið þátt í þjóðfélaginu sem gildur þjóðfélagsþegn og valið um hvort ég leigi eða eigi.
Ég tek það fram að ég er EKKI að biðja um ölmusu, eftirgjöf eða fyrirgreiðslu – heldur einungis réttlæti og möguleika á að komast af, geta byrjað að lifa lífinu og gert plön og áætlanir. Það eru komin slétt 10 ár sem við höfum staðið í þessu rugli og maður er satt best að segja orðinn þreyttur á þessu.
@Vilhjálmur Bjarnason Ekki Fjárfestir, @Ragnar Þór Ingólfsson, @Vilhjálmur Birgisson