Hún Þóra Björk var að uppfæra færslu sína á Facebook, þar sem hún segir frá hræðilegum raunveruleika sonar síns.
Faðir hans – hann Gary Clarke – lamdi meðal annars mömmu hans og afa fyrir framan hann og núna þá hrellir hann strákinn og vini hans.
Hún og strákurinn hennar eru í vonlausri stöðu og hún vonar að með því að deila þessu þá munu stjórnvöld mögulega gera eitthvað svo hægt sé að taka á svona málum lagalega.
Hún vonar líka að þetta hjálpi fólki sem er í sömu stöðu.
Uppfært 24.08.2018
Það hafa margir komið að máli við mig og beðið mig að deila þessu opinberlega eftir að ég birti þennan pistil. Þar til núna höfum við Danni ekki haft kjark til þess. Hins vegar þá er það rétt að ef þetta er gert opinbert eru meiri líkur á að mín saga breyti einhverju. Þó að það væri ekki nema að nefnd væri skipuð til að skoða hvers vegna réttur þess sem áreitir virðist vera meiri en réttur þess sem ekki vill vera áreittur í lagakerfinu á Íslandi? Endilega deilið þessu kæru vinir og ég vona að þetta hjálpi einhverjum þarna úti sem gætu verið í sömu stöðu <3
Ég get bara ekki á mér setið lengur vegna þess að rétt í þessu var Gary að hringja í vinnusímann minn… Þessi pistill er ekki skrifaður til að leita mér samúðar eða stuðningskveðja. Heldur til að deila þessu með ykkur og ég bið ykkur öll sem langar að skrifa komment „ég trúi þessu ekki“ „hvernig getur þetta verið“ o.s.frv. að nota kraftinn frekar til að þrýsta á hvern sem er ríkistjórnina, lögregluna, hvern sem vill hlusta til að breyta lögum og/eða reglum. Þetta er ekki eina sagan um svona mál eins og við höfum lesið um í blöðum undanfarið og verður því miður örugglega ekki síðasta.
Þessar tvær myndir eru teknar með 8 ára millibili. Gerandinn er þó hinn sami – barnsfaðir minn Gary Clarke.
Fyrir 8 árum braust hann inn til foreldra minna þegar ég var þar með drenginn okkar. Það var eftir að við höfðum flúið þangað eftir að ég loksins fann þor til þess að segja hingað og ekki lengra og slíta sambandinu endanlega. Hann brást þannig við að rústa íbúðinni sem við vorum í, taka mig hálstaki og hóta mér lífsláti – það sem bjargaði mér var að þetta var allt gert fyrir framan drenginn okkar litla og hann hleypur til pabba síns og biður hann að hætta. Þá 2 ára snúður.
Eftir þetta byrjaði ótrúleg atburðarrás sem endaði með nálgunarbanni, m.a. vegna þessa húsbrots til foreldra minn og að stórslasa föður minn (ásamt að sitja um mig og Danna alls staðar, nánast alltaf). Nálgunarbannið skipti engu máli. Hann margbraut það, í vitna viðurvist, og lögreglan gat ekki gert nokkurn skapaðan hlut í því eða framlengt það. Þrátt fyrir ítrekuð brot.
Sýslumaður og Barnaverndarnefnd tóku þannig á málunum að komið var fram við mig eins og „tálmunarmömmu“ sem hafði bara áhuga á því að beita barninu okkar gegn honum þrátt fyrir þessi smáræði sem hann var dæmdur fyrir í kjölfar skilnaðarins. Ég reyndi að útskýra að þetta færi illa um leið og drengurinn fengi sjálfstæðan vilja. Faðir hans hefur aldrei þolað að honum sé mótmælt eða að hann fái ekki að stjórna öllu með ótta um ofbeldi eða aðrar afleiðingar. En allt kom fyrir ekki – helgarpabbaumgengni dæmd og ég skildi bara hætta þessu veseni og rugli (þú veist – hysteríska tálmunarmammann að mála skrattann á veginn).
Allaveganna árin liðu án stóratvika þrátt fyrir að mörgum sinnum hafi ég þurft að „gera rétt“ og sannfæra drenginn að fara í helgarheimsóknir þar sem að börn „verða að vera með báðum foreldrum sínum“ alltaf – þrátt fyrir að hann gæti aldrei sofið heima hjá pabba vegna kvíða, honum leið oft illa eftir heimsóknir, vildi ekki fara aftur o.s.frv.
Svo fyrir um ári síðan þá fær maðurinn æðiskast á drenginn þar sem að hann gat ekki sofið í næturheimsókn hjá honum. Hendir honum inní bíl eldsnemma á laugardegi, brunar með hann frá Grindarvík til Keflavíkur og segir honum að hann hafi sko lamið afa og að við værum öll ömurleg fjölskylda (ekki í fyrsta sinn), hann ætli aldrei að hitta hann aftur þar sem hann sé svona mikill aumingi að geta ekki sofið, hendir honum út fyrir hús foreldra minna og brunar heim. Drengurinn þarna lyklalaus, símalaus, foreldrar mínir í útlöndum og ég hefði átt að vera inní Reykjavík þar sem ég var að halda uppá afmælið mitt en vegna þess að ég hafði ömurlega tilfinningu hafði ég komið mér heim til Keflavíkur. Hann veit sem betur fer um varalykil heima hjá ömmu sinni og afa, kemst inn og hringir í mig hágrátandi og niðurbrotinn. Ég gat verið komin til hans strax sem betur. Eftirleikurinn af þessu var hrikalegur og erfiður að eiga við. Kvíðinn og vanlíðan hjá barninu var mikill. Ég ákveð því að biðja Sýslumann um nýjan samning þar sem það er afdráttarlaust tekið úr myndinni að hann gisti hjá föður sínum og að hann fái að stjórna á hvaða hraða þeirra samband byggist upp aftur.
Á þessum tímapunkti flytur faðir hans til Manchester og slítur öll tengsl við drenginn – kveður hann ekki áður en hann flytur. Þarna er okkar mál komið í sáttarmeðferð hjá Sýslumanni þar sem Danni segir sjálfur að hann viti ekki af hverju hann getur ekki sofið en það sé ekki aumingjaskapur og hann sé ekki að reyna að storka föður sínum. Hann vilji hitta hann þrátt fyrir atvikið en ekki gista. Hans eigin orð.
6 mánuðum seinna flytur Gary aftur heim og fer fram á að hitta drenginn. Hann samþykkir það en vill ekki gista. Þarna er enginn úrskurðum kominn frá Sýslumanni en ég ákvað að leyfa Danna að ráða og styðja hann í sínum ákvörðunum enda að verða 11 ára. Það dugar í smá tíma en þá fer þrýstingurinn að gista að byrja. Hann geti ekki staðið í því að keyra frá Hafnafirði til Keflavíkur tvisvar á dag aðra hverja helgi. Drengurinn hljóti að geta gist hjá honum og hætt þessu veseni. Ég margskrifa Sýslumanni og bið hann um að styðja drenginn í þessari ákvörðun. Síðasti pósturinn er skrifaður til Sýslumanns og grátbað um aðstoð var föstudaginn 6.apríl.
Eftir mikla pressu þá gefst drengurinn upp og segir að pabbi hans ætli að ná í hann laugardaginn 7.apríl og taka hann í næturheimsókn. Ég spjalla við Danna og spyr hvort hann sé tilbúin til þess. Danni segir nei alls ekki en ef hann geri það ekki þá gerist örugglega eitthvað slæmt. Ég segi við hann að auðvitað hljóti hann að mega ráða því hvenær hann sé tilbúin til þess og segi honum að ég skuli láta pabba hans vita að hann komi ekki í næturheimsókn. Ég geri það með sms (fyrstu samskipti okkar foreldranna á milli í marga mánuði) og útskýri að þetta sé að særa drenginn mjög mikið. Hann vilji hitta hann en treysti sér ekki til að gista….allaveganna ekki enn. Ég fæ svar við sms-inu að ég eigi að leita mér sálfræðiaðstoðar.
Ég fylgi því Danna á æfingu og bið föður eins vinar hans að koma með. Ég hafi slæma tilfinningu. Gary mætir þar og í lok æfingar ætlar hann að fara að Danna. Ég fer því fyrir framan hann og segi að hann ætli ekki að koma í næturheimsókn hann treysti sér ekki til þess. Eftir orðaskak og ýtingar þá slæ ég til hans og segi honum að fara. Þetta sé ekki að fara að gerast. Þá skallar hann mig. Fast. Ég í rauninni hryn niður og man ekki alveg atburðarrásina eftir þetta. En allir félagar Danna á æfingunni sjá þetta ásamt Danna auðvitað og einhverjum foreldrum. Ég er því blóðug og ringluð þegar lögregla er kölluð til að fjarlægja hann. Þarna voru um 10-15 ungir drengir vitni af ömurlegu ofbeldi sem þeir hefðu auðvitað ekki átt að þurfa að sjá.
Atburðarásin eftir þetta er svo geggjuð að það er varla hægt að lýsa henni. Í stuttu máli þá situr Gary um Danna hvar sem er. Skólanum áður en honum var slitið. Kom á körfuboltaæfingu og skíthræddi drengina aftur og Danni læsti sig inná baðherbergi og neitaði að koma fram fyrr en hann væri farinn. Á fótboltaæfingum, eltir Danna og vini hans heim þar til Danni neitaði að halda áfram að mæta á æfingar. Keyrir um götur vina hans, mætir á fótboltaleiki sem hann er að keppa. Danni neitar að tala við hann og hefur sagt í yfirheyrslu í Barnahúsi að hann vilji frið. Ekki að eilífu en frið til að jafna sig og finnast hann vera öruggur og sérstaklega vinir hans að þeim líði ekki illa heldur. Þessu var Gary greint frá en þá varð hann illur og sagði barnið heilaþvegið af mér og sé að ljúga.
Sem betur fer á Danni alveg einstaklega góða vini sem hafa stutt hann í gegnum þetta í stað þess að forðast hann til að losna við ógnina. Fyrir það er ég óendanlega þakklát. Ég hef sjálf fengið mikinn stuðning og hlýhug úr mínum samfélagi sem hefur verið ómetanlegt.
En niðurstaðan er samt sú: Það er EKKERT hægt að gera til að stöðva manninn að sitja um Danna og félaga hans. Lögreglan hefur engin úrræði, Barnaverndarnefnd hefur engin úrræði, Sýslumaður hefur engin úrræði. Við verðum bara að lifa með þessu og vonast til að ekkert fleira slæmt gerist. Er þetta eðlilegt?? Að sé hægt að hrella unga drengi án þess að nokkur lagabálkur geti tekið á því? Af því að Gary er ekki ennþá búinn að leggja hendur á neinn þeirra? Á það að þurfa til?
Ég er gjörsamlega búin. Ég skil ekki þetta samfélag okkar ef ekki er hægt að vernda unga drengi gegn manni sem hefur virkilega hrætt þá og margir þeirra veigra sér út fyrir hússins dyr. Skítt með mig þar sem ég er búin að lifa við þessa ógn í mörg ár og orðin nokkuð ónæm. En 10 og 11 ára gömul börn hljóta að eiga að njóta vafans og verndar í þessu þróaða ríki sem Ísland á að vera.
