Ung kona sendi okkur eftirfarandi bréf og bað okkur um að birta það svo að hún geti þakkað óþekktum bjargvætti sem hjálpaði henni á djamminu.
Hún bað um að fá að vera nafnlaus – en ef að viðkomandi bjargvættur vill hafa samband við hana þá getur hann gert það í gegnum okkur.
„Þú þurftir ekki að hjálpa mér, en samt gerðir þú það. Það var óþægilegt fyrir þig að hjálpa mér, en samt gerðir þú það. Þú vissir að þetta færi ekki vel, en samt hjálpaðir þú mér. Það versta er að ég átti þetta ekki skilið.
Við vorum að labba út af skemmtistaðnum þegar þú komst og sást að ég stóð varla í lappirnar. Kærasti minn hélt svo fast um hendina á mér og dróg mig svo fast áfram að það mætti halda að ég væri stríðsfangi. Þú vissir ekki að þetta væri kærastinn minn.
Þér fannst þetta eitthvað óeðlilegt og spurðir mig, ekki hann, hvort að það væri allt í lagi. Ég hef séð karlmenn skipta sér að svona aðstæðum áður, en þá öskra þeir yfirleitt á karlmanninn sem er að brjóta á stelpunni og spyrja hann hvað er eiginlega í gangi.
Það er ekki það sem þú gerðir. Þú spurðir mig, MIG, hvort að það væri allt í lagi með mig og hvort að ég vildi fara með honum. Fyrir það eitt er ég óendanlega þakklát.
Kærastinn minn var með fimm vinum sínum og þeir eru allir í ágætis formi. Þeir eru líka allir frekar miklir hálfvitar og bera það með sér, svo að þú vissir alveg að þetta færi ekki vel. En þú vildir vera öruggur um að það yrði allt í lagi með mig, að hann eða þeir væru ekki að draga mig lyfjaða í burtu í eitthvað ódæði…einhvern viðbjóð.
Ég kom varla upp orði en kærasti minn fleygði mér óvarlega til hliðar og rak mig utan í vegg og sagði þér að skipta þér ekki að þessu, að hann væri kærasti minn og að hann væri að fara með ,,drukknu drusluna“ heim. Þú hættir ekki að horfa á mig og spurðir mig aftur hvort að það væri í lagi með mig og hvort ég vildi fara með þessum strákum.
Þá náði ég að svara þér með skýru NEI og svo datt ég niður við að kærasti minn ýtti mér aftur í vegginn og sleppti taki á mér.
Mér skilst á öllu að þeir hafi ráðist á þig og reynt að hrekja þig í burtu. Þeir kýldu þig víst og spörkuðu í þig, og á einum tímapunkti endaðir þú víst í götunni og þeir spörkuðu í þig. En ég heyrði að þú gafst aldrei upp og ætlaðir ekki að leyfa þeim að fara heim með mig í þessu ástandi.
Þú fékkst víst hjálp frá einhverju fólki, en þú varst einn þegar þú stoppaðir kærastann minn til að vera viss um að það væri í lagi með mig. Fólkið sem hjálpaði þér þekkti þig ekki en þegar þú sagðir þeim hvað var í gangi þá hjálpaði það þér að hrekja kærasta minn og vini hans á brott. Takk kærlega fólk sem hjálpaði honum, ég veit ekki hvað beið mín heima hjá einhverjum þeirra.
Þetta er ekki í fyrsta sinn sem hann hefur dregið mig svona og druslað mér til, ég hef oft fengið marbletti og er með ör því til sönnunar. Hann hefur hótað mér til að fá sínu framgengt, hvort sem að það var í rúminu eða annars staðar…sérstaklega þegar ég hef reynt að hætta með honum. Ég hef víst farið í þrísom með vinum hans ,,út af því að ég vildi það“ en ég man ekkert eftir því og hef skammast mín svo mikið fyrir það að þetta er í fyrsta sinn sem ég þori að minnast á það. Í ástandinu sem ég var í þetta kvöld þegar þú komast að mér og miðað við hversu reiður kærastinn minn var, þá er pottþétt að það beið mín ekkert gott.
En þegar þú komst að mér til að hjálpa mér upp þá lamdi ég þig, fast og illa. Ég sagði þér að þú hefðir ekki átt að berja kærastann minn og hótaði þér öllu illu ef þú kæmir nálægt mér. Ég veit ekki af hverju ég gerði þetta, eitthvað gamalt í mér, einhver forritun sem hefur verið föst í mér eftir þennan tíma með honum og samfélagsgildum sem segja hvernig maður á að verja sig og sína…sama hvernig þau koma fram við mann. Fyrirgefðu, fyrirgefðu, fyrirgefðu! Þetta var ekki hvernig ég átti að bregðast við. En ég gerði það samt.
Svo hljóp ég til þín þegar ég rankaði við úr þessum transi og grét í faðminum á þér, ekkaði og bleytti fötin þín með tárum mínum. Þú hélst utan um mig á meðan ég skalf og sagðir mér að þetta yrði allt í lagi og spurðir hvort að þú ættir að hringja í fjölskyldu, vin eða lögregluna. Þegar þú spurðir í þúsundasta skiptið án þess að fá svar þá sagðir þú mér með bros á vör að hugsa um þetta eins og ég væri í leik og mætti bara fá eitt símtal. Og hvernig þú sagðir það fékk mig til að hlæja. Takk fyrir það.
Á meðan við biðum þá varð ég svo hrædd við hvað myndi gerast með kærastann minn að mér varð óglatt og ég ældi. Fyrirgefðu að hluti af því fór á þig og takk fyrir að hjálpa mér að æla, takk fyrir að halda hárinu mínu frá og takk fyrir að halda aftur utan um mig þegar ég var búin að æla.
Þau sóttu mig og þú bauðst til að gefa þeim númerið þitt svo þú gætir verið vitni ef það þyrfti að tala við lögregluna um málið. En ég öskraði að það mætti ekki, því ég vildi ekki og vil ekki blanda þér í málið. Ég veit ekkert hvað kærastinn minn gerir við þig ef hann kemst að því hvað þú heitir og hvar þú átt heima. Ég held að ég vilji ekki einu sinni vita hver þú ert, ef ég skildi óvart kjafta því í einhvern sem kemur því til hans.
En ég er búin að hætta með honum og hann tók því ekki vel. Ég er búin að blokka hann og hann finnur samt leiðir til að segja mér hvað ég er mikil drusla, öskra og hóta mér. Þurfti að blokkera flesta vini hans til að losna undan þessu, þeas ef ég er orðin laus. Efast um það.
En það er að koma helgi og þá verður hann alltaf verri, svo ég skrifa þetta til að gera mig hugrakkari, til að horfast í augu við aðstæður svo ég geti tekið réttar ákvarðanir, til að berjast gegn honum þegar hann áreitir mig. Og aðallega til að þakka þér fyrir, því að það er það mikilvægasta. Ég gleymdi því nefnilega.
Ég veit að ég átti þetta ekki skilið en takk samt!“