Unga kynslóðin í dag hefur verið kölluð sú versta, latasta, iðjulausasta, ábyrgðarlausasta og ofdekraðasta hingað til. Hún Sunna Dís Másdóttir hefur mikla reynslu af kynslóðinni úr starfi sínu við Borgarbókasafnið og henni fannst hún verða að tjá sig um málið:
Sunna Dís Másdóttir – mynd af Facebook
„Hæ, ég þarf aðeins smá.
Upp á síðkastið hef ég trekk í trekk lesið eða heyrt fólk bölsótast yfir æsku þessa lands. Það var allt betra fyrr, unglingar eru óalandi, krakkar hanga bara í símum og kunna hvorki að tala, þakka fyrir sig né hjálpa til, bera enga virðingu fyrir neinum, en í gamla daga, almáttugur, þá vorum við nú alminnlegt fólk ha, send í sveit og þurftum bara að spjarokkur, nú bryðja börnin bara kvíðalyf og gróa föst við sófann og foreldrarnir hanga á facebook og allt er í steik og ekki skrítið við séum feit í ofanálag.
Ég nenni þessu ekki. Já, það eru alls kyns vandamál sem steðja að börnum, unglingum og foreldrum í dag. Já, við þurfum virkilega að hugsa um hvernig við ætlum að viðhalda íslenskunni og efla lestur. Já, samfélagsmiðlar, ofvirkni, einelti, margt annað. En.
Börnin og unglingarnir sem ég þekki í dag, og hitti í vinnunni minni, eru upp til hópa algjörlega frábært fólk. Þau eru forvitin, blíð, fyndin, skapandi, hvetjandi, klár og ef ég man þetta rétt, miklum mun víðsýnni og mörg með mun þroskaðri samkennd en ég og mínir samferðagemlingar vorum á þeirra aldri.
Börn voru líka fyrirferðarmikil og uppátækjasöm þá, unglingar ærsluðust, voru of kúl fyrir lífið og laumureyktu á bak við sjoppur. Við lögðum líka í einelti. Og þá, þegar ég var krakki, var fullt af börnum sem hefðu svo sannarlega átt að fá aðstoð vegna kvíða eða annarra geðrænna kvilla en fengu ekki, því það var bara ekki í lúppunni á sama hátt og í dag.
Það er ekki allt fullkomið, nei. Ekki þá heldur. En miðað við foreldrana sem ég þekki og hitti get ég fullvissað ykkur um að þeir eru að vanda sig. Og börnin, þau eru æðisleg. Æðisleg, segi ég.“