Hún hefur tekið upp á því á síðustu árum að hnoða niður þremur dætrum og flytja erlendis, en þar er ég búinn að missa helsta bandamann minn. Ég tók hana gjarnan með mér til halds og trausts, hefði ég einhver erindi til að útrétta sem ég var ekki viss um hvernig gengu fyrir sig.
Þannig staða kom einmitt upp einn daginn, og við systkin fundum okkur á biðstofu opinberrar stofnannar á höfuðborgarsvæðinu. Við tókum númer úr vélinni, númerið 19. Við litum í kringum okkur, og í ljósi þess að það var engin önnur manneskja á biðstofunni fikruðum við okkur upp að þjónustufulltrúanum sem var miðaldra kona, og gerðum okkur líkleg til að þiggja afgreiðslu.
„Þið verðið að bíða þangað til það kemur að ykkur!“ gaggaði ómannblendna og fráhrindandi konan á okkur. Við hrökkluðumst til baka, litum í kringum okkur og tókum út staðinn, en sáum engan.
„Númer fimmtán!“ gaggaði hún. „Sextán!“ Enn þá enginn sjáanlegur, orðið bardagi að halda niður í sér hlátrinum.
„Sautján! Númer sautján!“ Heimastelpa ætlaði greinilega með þetta alla leið. Það fer enginn fram fyrir röðina, sama þó það sé enginn í henni.
„Átján!“ Enn þá enginn á biðstofunni
.
„Nítján!“ Þá misstum við okkur á endanum, og brokkuðum flissandi að konunni góðu til að klára erindi mitt.
Nú vinnur konan sem ég tala um auðvitað á stofnuninni en ekki ég, ég er ekki að segja að það sé ekki til siðs að fela sig á biðstofunni þar og koma stökkvandi fram þegar númerið þitt er kallað, ég er bara að segja að ég hef aldrei verið á þannig biðstofu áður.
Það sem er áhugavert hérna eftir á er, að núna dreymir mig um samskonar biðstofur. Ég held að það myndi taka broddinn úr því að til dæmis heimsækja tannlækninn þinn, ef þú gætir gengið að feluleik á biðstofunni vísum:
„Já, ég sé strax að það er maður í skápnum, og lítil fjölskylda felur sig undir borðinu. Það er þá sennilegast best að ég komi mér haganlega fyrir hérna bakvið stólinn…“
Hversdagsleikinn er bara jafn grámyglulegur og þú ákveður.