Ef þú sérð fyrir þér frumu, þá er hún partur af frumuklasa, sem er partur af vef, sem er partur af líffæri, sem er partur af líffærakerfi sem er partur af mannveru. Stoppar það þar. Er mannveran ekki partur af mannkyninu og hýsillinn okkar er móðir jörð?
Móðir jörð hlýtur þá að vera lifandi lífvera og við erum eins og frumur á líkama hennar. Hver fruma hefur hlutverk og er partur af klasa. Sem segir mér að hvert og eitt okkar hefur einhverju hlutverki að gegna til að gagnast mannkyninu og allir eru partur af einhverjum hópi.
Í fullkomnu jafnvægi myndum við öll vinna saman að því að gera líkaman heilbrigðan og hamingjusaman og skapa vistkerfi í jafnvægi þar sem öllum grunnþörfum er mætt og gott betur.
Það segir mér að tilgangur okkar sé að vinna saman. Þetta er einhvers konar samvinnuleikur þar sem við viljum lágmarka veikindi og hámarka hamingju. Við þurfum að byrja á því að skoða hvað jörðin hefur uppá að bjóða þar sem hún er birginn okkar og sjá svo hvort það sé ekki til nóg handa öllum til að mæta grunnþörfum og finna leið til þess að dreifa auðlindunum til fólksins.
Jörðin er þá móðirin og er lifandi lífvera þar sem árnar eru æðakerfið, tréin eru lungun og vatnið er uppistaða lífs. En hver er faðirinn? Hvað annað gefur okkur líf og er partur af lífinu okkar? Sólin, ekki satt? Sólin er líka ljós á himni og það er talað um að faðir okkar sé ljós á himni.
Þegar faðirinn og móðirin mætast myndast regnboginn. Vatn + sól, ekki satt? Vatn og sól er uppistaða lífs og kemur frá þeim tvem líkömum sem gefa okkur allt sem við þurfum til að líf geti þrifist og dafnað. Regnboginn gæti því táknað börnin eða okkur. Nokkrir mismunandi litir eftir hlutverki. Grænir eru kannski taugafrumur og rauðir húðfrumur þar sem grænir sjá um að rækta náttúruna og búa til mat á meðan rauðir sjá um tækni- og orkumál. Eitthvað í þá áttina. Við erum mismunandi og með mismunandi hlutverk eins og litir regnbogans en saman mynda þeir regnbogann og saman myndum við einhverskonar litríkan sigurboga sem leiðir okkur til Valhallar.
Það sem ég er að taka út úr þessari hugmyndafræði er að ef við lítum á okkur sem heild, einn líkama sem á að vinna saman þar sem enginn er skilinn útundan þá myndum við komast á annað tilvistarstig. Lífið breytist og mannkynið þroskast alveg eins og að unglingur hættir að vera unglingur og verður fullorðinn.
Það sem við getum gert er að virkja eina og eina frumu innan líkamans í einu. Mig og þig. Við þurfum að finna okkar hlutverk og lifa eftir þessari hugmyndafræði að við séum öll ein heild. En hvernig finnum við okkar hlutverk? Svarið er einfalt. Við eltum gleðina. Ef við gerum það sem gleður okkur gerum við líka það sem við erum góð í, það helst alltaf í hendur. En við þurfum alltaf að hugsa að við þurfum á einhvern hátt að verða hinum að einhverju gagni — að það sem við gerum bæti líf einhvers annars á einhvern hátt. Þannig virkar leikurinn. Við eigum öll að styðja og örva hvert annað til þess að bæta okkur og heiminn sem við lifum í.
Einn gæti fengið fólk til að brosa á meðan annar veitir fólki vísindalegar upplýsingar um heiminn sem við lifum í. Önnur gæti gert list sem gleður og annar byggt hús sem einhver mun svo búa í. Svo lengi sem við erum að bæta umhverfið okkar á einhvern hátt eða að bæta líf náungans þá erum við að vinna fyrir heildina. Þetta snýst um það, að allar frumurnar fari að vinna fyrir heildina.
Í dag er mikið um neikvæðni, græðgi, ótta, ofbeldi og fleira. Fólk ( frumur) eru að skaða aðrar frumur og hýsilinn sem við búum á og það er nákvæmlega eins og krabbameinsfrumur hegða sér í mannslíkamanum. Viljum við vera krabbamein á jörðinni? eða gefandi og skapandi kærleiksfrumur sem vinna saman að því að skapa uppbyggjandi gildi fyrir umheiminn svo við getum notið okkar saman á paradísarplánetunni sem við búum á?