Það að vefmiðil sem að titlar sig hinu mjög svo framúrstefnulega nafni „Nútíminn“ skuli í tvígang hampa ómarktækri tilfinningarökleysu sérhagsmunaseggs sem lifir mun aftar í Fortíðinni en fremur unglegt útlit hans segir til um — rökstudda á máta sem hver skyni borin manneskja getur Gúgglað göt á á innan við örskotsstundu — hlýtur að teljast að minnsta kosti jafn grátlegt og að nokkur maður skuli enn þá rembast við að reka plötuútgáfu samkvæmt úreltu rekstrarlíkani tuttugustu aldarinar.
Á meðan að Haraldur Leví ríður á Rósinante gegn ímynduðum óvin, með þekkingar- og rökleysuna eina að vopni, skulum við hin kafa snöggvast betur ofan í hver hinn raunverulegi óvinur er: Haraldur sjálfur og gjörspilltir útgáfukumpánar hans handan Atlantsála.
Á hinu gullna tímabili stóru plötuútgefandana í Bandaríkjunum var fjárhagslegur fórnakostnaður tónlistarmannsins slíkur að ef hann ætlaði að koma sér sjálfur á framfæri blasti við nær óyfirstíganlegur þröskuldur. Þannig stóðu fjársterkir útgefendur með pálmann í höndunum, glottandi með kúlupenna og járnklæddann útgáfusamning í ógnarstórum hnefa.
Upprennandi listamenn sem að þeir uppgötvuðu höfðu hæfileika sína eina sem lyftistöng í samningaviðræðum, því að fáir sem engir valkostir stafrænu aldarinnar stóðu þeim til boða.
Sú er auðvitað ekki staðan í dag.
Án þess að þreyta lesandann með hlekkjum og staðtölum þá er staðreyndin sú að þessir tæpu tíu dalir sem að dyggir tónlistarunnendur greiða mánaðarlega fyrir það sem að Haraldur nefnir með réttu „Geðveika þjónustu!“ er í raun hærri upphæð en meðal maður eyddi í tónlistarupptökur í áþreifanlegu formi áður en niðurhalshelförin reið yfir.
Byrjum á að draga frá þeim litla pening þá álagningu sem að plötufyrirtækin drógu sér réttilega fyrir þá stoðþjónustu sem að þau veittu í formi framleiðslu, dreifingar, kynningareintaka, stuðnings við tónleikaferðalög, rýrnunar, og almennrar yfirbyggingar — svo ekki sé talið mun dýrari upptökukostnaður en nútímatækni býður upp á, auk þeirrar markaðssetningu og kynningarstarfsemi sem að í dag fæst betri og markvissari aðkeypt. Svo verðum við víst að draga frá þá ósýnilegu gerviálagningu sem að valdastaða þeirra gerði þeim kleift að innheimta. Að þessum kostnaði öllum frátöldum ætti það að vera hverjum þenkjandi manni ljóst að skerfur listamannsins af þessum 9.90 dölum sem neytandin greiðir fyrir Spotify nú að niðurhalseyðimerkurgöngunni lokinni gæti verið mun hærri en hann var áður en hún hófst væri algjört gegnsæi iðkað hjá Spotify og streymisfélögum þess.
Gegnsæi sem að þýddi væntanlega endalok okurstarfsemi óþarfa milliliða þegar að skynsamir tónlistarmenn taka að útvista (e. “outsource”) allri nauðsynlegri stoðþjónustu til ýmissa aðskilinna aðila með hæfni og sérkunnáttu á sínu sviði og þá gegnsæu verðskrá sem að upplýsingaöldin krefur í síauknu mæli.
Það að Spotify skuli samkvæmt Haraldi hafa tapað 24 miljörðum á síðasta rekstrarári er því líklega, þveröfgt við ranghugmyndir hans um að áskriftin sé of ódýr, útaf því að hún er ekki nógu ódýr til að metta markaðinn ennþá.
Það er að segja; mun fleira fólk keypti hljómplötur áður heldur en eru með Spotify-áskrift núna, sem að skekkir samanburðinn talsvert í þessu dæmi þar sem að gengið er útfrá því að Spotify sé bein staðkvæmdarþjónusta fyrir gömlu plötusöluna, eins og geisladiskurinn var fyrir vínylinn, sem að hún er að sjálfsögðu ekki.
Ólíkt okkur Haraldi er almenningur einfaldlega ekki ennþá reiðubúinn að borga fyrir þjónustu sem að hann hefur getað sótt sér endurgjaldslaust á ólöglegan hátt gegnum deilisíður í yfir áratug.
Þessar deilisíður buðu, og bjóða enn, upp á nokkuð sem er mun meiri staðkvæmdarvara geisladisksins heldur en streymisþjónustu Spotify er ætlað að vera.
Nokkur lykilorð og frasar fyrir þig Haraldur: breyttar aðstæður, þróun, framfarir, aðlögun, nýsköpun, framboð og fokking eftirspurn! Þú finnur þetta í orðabókini.
Lögmál markaðarinns á hér við sem annarstaðar og samkvæmt því á Spotify ekki skilið fremur en nokkur annar að fá meira borgað fyrir þjónustu sína en viðskiptavinir eru reiðubúnir að borga né tónlistafólk meir fyrir list sína en markaðurinn metur hana á.
Spotify er ný vídd og meðal framvarða deilihagkerfisins og þeim er ekki skylt að fara eftir öðrum lögmálum, lögmálum sem að eru fyrir löngu orðin úrelt, heldur verðum við að aðlagast þeim nýju lögmálum sem að Spotify starfar samkvæmt.
Eða knýja fram breytingar með því valdi sem neytendur hafa ef þeir sameinast.
Spotify gæti vissulega færst nær því að veita jafnvel minni spámönnum eitthvað í líkingu við þær tekjur sem að þeir höfðu þegar að hljómplötur voru ennþá vörur fremur en þjónusta en það gerist aldrei með hærri áskriftargjaldi á þjónustuna, heldur með því að við svæfum loksins gömlu útgáfurisaeðlurnar.
Með stórri sameiginlegri röddu, með skynsamar kröfur og risavaxið veski til að knýja þær fram sér Spotify vonandi að sér að lokum og rífur tengslin við risaútgáfurnar.
Í framhaldinu gætu þeir til dæmis farið út í lóðréttan samruna þar sem að Spotify „sænar“ tónlistarfólk undir þeim formerkjum að greiða upptökukostnað þeirra sem að væri svo dreginn af mun hærri streymis-skerf hans en gamla kerfið bauð upp á.
Tónlistarfólk sæi þá feng útgáfunar skila sér beint í sinn vasa samkvæmt pro rata fyrirkomulagi og gæti falið umboðsmanni að endurfjárfesta tekjurnar í þeim fjölmörgu nútíma þjónustum sem að best henta honum að hverju sinni.
Þessi draumur rætist þó seint á meðan að tónlistarneytendur og listamenn leyfa tilætlunarsömum og tuðandi hagsmunaaðilum að slá ryki í augu sér.
Sérstaklega ryki úr ranni manna sem að kveðast bæði kaupa þjónustu Spotify og nýta sér hana til dreifingar á efni útgáfu sinnar. Hvoru tveggja viðskipti sem að hefðu meiri áhrif á rekstarlíkan Spotify væri þeim sleppt heldur en endurtekin birting glórulausra greina sem að hver sá maður sem á tölvu og klukkara til aflögu getur rekið öfugar ofan í tuðandi trant þeirra án mikillar fyrirhafnar.