Það er maður.
Þessi maður er ungur (rétt um þrítugt). Hann er hraustur. Hann reykir aðeins þegar hann drekkur og drekkur aðeins þegar hann er með fullri meðvitund. Einnig er hann tíður gestur líkamsræktarstöðva og er þekktur fyrir að neyta, endrum og eins, ólystugs grænmetis.
En það er eitthvað sem hrjáir þennan mann.
Í hvert skipti sem hann fær flensu umbreytist hann – nánast samstundis – í gamlan mann. Trúðu mér: þú hefur aldrei séð mann stökkva jafn skjótt upp úr fegurð elskulegrar æskunnar yfir í ljótleika andstyggilegu ellinnar með þvílíkri tragískri snerpu – ekki nema að þú hafir, fyrir tilviljun, rekist á líflegt hræ Macaulay Culkin á götunni, en hafðir áður fyrr ekki séð hann frá fyrstu Home Alone myndinni #djöfullerKevinhellaður.
Lof mér að útskýra þessa hryllilegu hnignun.
Allt byrjar þetta á því að líkamsstelling þessa manns vernsar til muna. Þegar flensan bítur hann í rassgatið byrjar hann að ganga klunnalega, þunglamalega, líkt og í öllum hans hreyfingum mætti greina sömu hægfara varkárnina sem gjarnan einkennir yfirvofandi dauðann. Meira að segja tekur annars teinrétt bak hans að sveigja og mynda smávægilega en, engu að síður, óásjálega kryppu.
Svo byrjar hann að ræskja sig, reglulega, og á sérdeilis ósæmandi máta og ber hann á sér, öllum stundum, hið óumdeilda, viðurkennda tákn ellinnar – sumsé, vasaklútinn. Hann þróar með sér óvænt og djúpstætt dálæti á hörðu sælgæti.
Því næst á hann erfitt með að festa svefn og dregur fram lífið með slitróttum blundum. Meira að segja kettirnir – skepnunar sem elska iðjuleysið ofar öllu öðru – byrja að líta niður á hann og virða hann fyrir sér með tortryggilegum augum, er hann slórar stefnulaust eins og gamlingi á eftirlaunum.
En þetta er ekki allt og sumt.
Það versta við þessa umbreytingu er það að hún knýr hann í átt að viðbjóðslegri trúrækni. Á andvökunóttum fálmar hann um í myrkrinu með fölleitum höndum og teygir sig í átt að náttborðinu – í leit sinni að Biblíunni. Þessi annars ágæti trúleysingi byrjar að daðra við hugmyndina um Guð og verður fljótt sannfærður, sökum þessarar ófyrirséðrar trúrækni, að hann standi nú við dauðans dyr. Gengur hann nú um íbúðina með þungum skrefum og ánafnar meðlimum fjölskyldu sinnar ýmiss konar glyngur og aðra muni:
„Ég á ekki mikið eftir – taktu þessa Wagner plötu sem minningargrip um mig!“
Það sem ég er að reyna segja er að þessi maður er ég og ég skammast mín stórlega fyrir hugleysi mitt í garð smávægilegra flensa. En ég ræð ekki við mig.
Ég vonast, hins vegar, að í elli minni muni flensan hafa öfug áhrif: að þegar ég fæ flensu á tíræðisaldri mun sú flensa umbreyta mér – nánast samstundis – í ungan mann aftur. Ég vonast til þess að bak mitt muni rétta úr sér; að kok mitt muni hreinsast; að ég muni segja skilið við vasaklútinn og brjóstsykurinn; að ég muni sofa á næturna; að ég muni afneita öllum kreddubundnum trúarbrögðum; og að ég muni veðsetja alla mína dýrgripi til þess eins að fjármagna dálæti mitt á víni, sígarettum og kynlífi.
Með öðrum orðum: að ég skuli, enn á ný, svipa sterklega til hins 10 ára gamla Macauly Culkin.
Orð: Friðrik Níelsson