Fáar hátíðir eru jafn flóknar í tímatali og páskar. Á bak við dagsetninguna leynist bæði gyðinglegt tunglár, rómverskt sólár og enskur munkur sem hafði óvænt áhrif á Ísland
Páskadagur er alltaf sunnudagur en ekki alltaf sami sunnudagurinn á dagatalinu. Páskadagur getur fyrst verið 22. mars, daginn eftir vorjafndægur, en í síðasta lagi 25. apríl.
Á páskum er minnst krossfestingar Jesú. Jólin eru fæðingarhátíð frelsarans og alltaf á sama tíma. Meginskýringin á tilfærslu páskanna frá ári til árs liggur í tímatali gyðinga til forna. Þeir miðuðu sitt tímatal við tunglár en ekki sólár, tímann sem það tekur jörðina að fara hringinn í kringum sólina. Á keisaratíma Rómar varð sólárið ráðandi tímatal.
Páskarnir eru hátíð gyðinga, mun eldri en kristnidómur. Í frumkristni, fyrstu aldirnar eftir líf og dauða Jesú, urðu páskarnir að kristinni hefð. Dauði frelsarans og upprisa, sem tákn um eilíft líf, varð að næst stærstu trúarhátíðinni á eftir jólunum. En tímatal gyðinga, tunglárið, réð ferðinni um hvenær hátíðin var haldin vikurnar eftir vorjafndægur.
Beda prestur og útreikningur páskanna
Tunglárið er ónákvæmari tímareikningur en sólárið og á miðöldum var lengi óvissa um hvenær páskana bæri upp á hverju ári. Enskum munki, sem í íslenskum miðaldahandritum er kallaður Beda prestur, er þakkað að hafa samhæft gyðinglega tunglárið við sólarið svo hægt væri að reikna páskana fram í tímann.
Beda var uppi um 672 til 753 og stundaði fræðistörf í klaustrinu Jarrow í Norðimbralandi á Englandi. Landnámabók, sem greinir frá rúmlega 400 landnámsmönnum Íslands, vitnar í aldarfarsbók Beda prests um að eyja langt norður í hafi, þar sem sól sest ekki að sumri, heiti Thule.
Páskarnir komu þó ekki til Íslands með landnámsmönnum, sem voru langflestir heiðnir. En eftir kristnitöku árið 1000 héldu menn páska hér á landi og studdust við tímatalsreikning Beda prests.